blog.argiriou.org

Τα μωρά που παίρνουν αντιβιοτικά έχουν περισσότερες πιθανότητες να διαγνωστούν με άσθμα πριν από τα επτά τους χρόνια, λέει νέα επιστημονική δημοσίευση στο «Chest». Τα αντιβιοτικά συνταγογραφούνται συχνά σε παιδιά πριν από την ηλικία των 12 μηνών για πολλούς λόγους, όπως για λοιμώξεις του κατώτερου αναπνευστικού συστήματος (βρογχίτιδα, πνευμονία) ή του ανώτερου αναπνευστικού (ωτίτιδες, παραρρινοκολπίτιδες). Στη μελέτη της ομάδας επιστημόνων του πανεπιστημίου της Μανιτόμπα, με επικεφαλής την καθηγήτρια Anita Kozurski, συμμετείχαν 13.116 παιδιά τα οποία παρακολουθήθηκαν από την ημέρα της γέννησής τους μέχρι και τη συμπλήρωση του έβδομου έτους. Τα παιδιά που έπαιρναν αντιβιοτικά είχαν διπλάσιες πιθανότητες να διαγνωστούν με άσθμα σε σύγκριση με τα υπόλοιπα, εξηγεί η Kozurski.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 11/09/2007

KAΘHMEΡINH 27-2-08
Σε μελέτη μεταξύ 705 φοιτητών στην Ελλάδα, διαπιστώθηκε ότι ένα στα δεκαεφτά κορίτσια και ένα στα επτά αγόρια έχουν εμπειρίες σεξουαλικής παραβίασης πριν από τα 18 τους χρόνια. Στο 1/3 των περιπτώσεων ο δράστης ανήκει στη στενή πυρηνική οικογένεια, σε άλλο 1/3 των περιπτώσεων πρόκειται για πρόσωπο που κινείται μέσα στην οικογένεια (οικογενειακός φίλος, φροντιστής κ. ά.) και μόνο 1/3 των περιστατικών προέρχεται από άνθρωπο «εκτός σπιτιού». Οπως χαρακτηριστικά σημειώνει ο διευθυντής του Ινστιτούτου Υγείας του Παιδιού, κ. Γ. Νικολαΐδης: «Στις δικές μας γενιές μιλούσαν για τον κύριο με τις καραμέλες που περιμένει έξω από το σπίτι. Στην πλειονότητα των περιπτώσεων, ο κύριος αυτός είναι μέσα στο σπίτι»…

Σε άλλες κοινωνίες έχει γίνει κατανοητό ότι όσο πιο πολύ δημοσιοποιείται το ζήτημα της ενδοοικογενειακής βίας και των διαφόρων μορφών της, τόσο καλύτερα ελέγχεται και αντιμετωπίζεται. Στη χώρα μας, δυστυχώς, αυτό δεν έχει συνειδητοποιηθεί. Είναι χαρακτηριστικό ότι εξαιρετικά ενημερωτικό σποτ που είχε δημιουργήσει το Ινστιτούτο Υγείας του Παιδιού σε συνεργασία με τους αρμοδίους κρατικούς φορείς (και το οποίο προβλήθηκε στην εκδήλωση για τη σύσταση του φορέα και την ίδρυση του ξενώνα) ουδέποτε αξιώθηκε να προβληθεί από τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ.

Αλλά, όπως επισημαίνει και ο κ. Νικολαΐδης, όσο περισσότερο κατανοήσουμε ως κοινωνία ότι οι οικογένειες πρέπει να ενημερώνονται και ότι τα παιδιά θα πρέπει να μάθουν να μιλούν ελεύθερα για τέτοια θέματα, τόσο καλύτερα θα είναι. «Εχει πολύ μεγάλη σημασία τα παιδιά-θύματα να μη νιώθουν ένοχα, αλλά ελεύθερα να καταγγέλλουν αυτό που τους συμβαίνει» σημειώνει ο κ. Νικολαΐδης. «Αυτό μπορεί να επιτευχθεί με προγράμματα αγωγής Υγείας, όπου τα παιδιά ανάλογα με την ηλικία τους θα κατανοούν ότι έχουν απόλυτο δικαίωμα στο σώμα τους και δεν πρέπει να αφήνουν τον καθένα να το παραβιάζει· ότι τα μηνύματα σεξ και βίας που εισπράττουν από την τηλεόραση, το Διαδίκτυο και τα βιντεοπαιχνίδια δεν είναι το “κανονικό”».

Πέρα όμως από τη σεξουαλική παραβίαση, υπάρχουν και άλλες μορφές κακοποίησης. Από τα 28.000 παιδιά που κακοποιούνται και παραμελούνται κάθε χρόνο, τα 7.500 είναι κάτω των πέντε ετών. Είναι χαρακτηριστικό ότι το 10% των παιδιών κάτω των πέντε ετών που εξετάζονται για τραυματισμούς, είναι κακοποιημένα. Το 65% των Ελλήνων γονιών παιδιών 6-12 χρόνων δέρνουν τα παιδιά τους «για να τα πειθαρχήσουν». Χωρίς όμως καμία αποτελεσματικότητα, όπως δηλώνουν οι ίδιοι. Και υπάρχει βεβαίως και η «ελαφρότερη» μορφή της λεκτικής βίας, που ασκείται ως μέσο καθημερινής επικοινωνίας μεταξύ μεγάλων και μικρών. Οπως αναφέρεται και στο σποτ -που περιμένει χρόνια μετά τη δημιουργία του να αξιοποιηθεί- εκφράσεις όπως «σκάσε», «βούλωσ’ το», «θα σε σπάσω στο ξύλο», «άχρηστο», «ηλίθιο», αποτελούν μέσο καθημερινής επικοινωνίας μεταξύ μεγάλων και μικρών. Ομως, κάποιες λέξεις πληγώνουν. Η απάντηση σε τέτοιες συμπεριφορές είναι: «Ναι στην επικοινωνία, όχι στη λεκτική βία». «Ναι στην πειθαρχία, όχι στη σωματική τιμωρία».

Ατροφεί ο εγκέφαλος

Οι πρόσφατες έρευνες που αφορούν τη νευροφυσιολογία του εγκεφάλου, έχουν δείξει ότι όταν υπάρχει σοβαρή κακοποίηση ή έκθεση σε βία, στρες, συναισθηματική αποστέρηση (από την έλλειψη αποκλειστικού και σταθερού δεσμού με τη μητέρα ή άλλο πρόσωπο), οι τραυματικές εμπειρίες σε παιδιά κάτω των τριών ετών είναι δυνατόν να καταστήσουν ληθαργικά και ατροφικά ορισμένα τμήματα του εγκεφάλου που επηρεάζουν τη σκέψη, τη μνήμη, τη ρύθμιση του συναισθήματος και τη συμπεριφορά.

Χαρακτηριστικά είναι τα αποτελέσματα παλαιότερης έρευνας της Διεύθυνσης Οικογενειακών Σχέσεων του Ινστιτούτου Υγείας του Παιδιού, όπου μελετήθηκαν 197 σωματικά κακοποιημένα και παραμελημένα παιδιά από νεογέννητα έως 14 ετών και οι επιστήμονες τα ξαναείδαν 10 χρόνια περίπου μετά την αρχική εξέταση. Διαπιστώθηκε, λοιπόν, ότι το 6% των παιδιών είχε πεθάνει από κακώσεις, το 8% είχε πλέον μόνιμη αναπηρία, το 12% παρουσίαζε διαταραχές διαγωγής (αντικοινωνική συμπεριφορά), το 15% είχε πέσει θύματα σεξουαλικής παραβίασης, το 17% ήταν πολύ σοβαρά κακοποιημένα, το 20% είχε μπει στον κύκλο θύτης - θύμα εντός της οικογένειας (όπου πλέον έπαιζαν τον ρόλο του θύτη απέναντι στους πρώην βασανιστές τους), το 22% παρουσίαζε μέτριες έως σοβαρές νευρολογικές βλάβες, το 27% μέτρια έως σοβαρή νοητική υστέρηση, το 45% μέτρια έως σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας.

Ανάδοχη οικογένεια

Κι όμως, τονίζουν οι επιστήμονες, αρκετές βλάβες είναι αναστρέψιμες με έγκαιρη ποιοτική θεραπευτική παρέμβαση, αν και τα «σημάδια» της βίας δεν εξαλείφονται ολοκληρωτικά ποτέ. Η παρέμβαση αυτή δεν πρέπει να γίνεται με παραπομπή σε ιδρύματα. Το παιδί πρέπει να διατηρεί σταθερή σχέση με ένα άτομο της οικογένειας, ώστε να εξασφαλίζεται ένας ουσιαστικός δεσμός. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο μέσω ανοικτών δομών ή ξενώνων περιορισμένης παραμονής υπό το άγρυπνο βλέμμα ειδικών για μακρά χρονικά διαστήματα. Για τις σοβαρές περιπτώσεις υπάρχει πάντα ο θεσμός της ανάδοχης οικογένειας. «Ξοδεύουμε δισεκατομμύρια για εξωσωματικές γονιμοποιήσεις και υπάρχουν παιδιά που δεν μπορούν να βρουν μέρος να μείνουν» επισημαίνει ο κ. Νικολαΐδης, αναφερόμενος στον θεσμό της αναδοχής που δυστυχώς στην Ελλάδα δεν έχει αναπτυχθεί.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_0_27/02/2008_260804

The pros and cons of banking umbilical cord blood

Medscape Sep 1, 2007

For a few parents, saving their newborns’ umbilical cord blood is good insurance. For most, they shouldn’t bank on it.
Expecting parents often ask pediatricians for advice about umbilical cord banking. This procedure has become widely available, and private cord blood banks have aggressively promoted their services. Pediatricians should be familiar with the controversies surrounding public versus private umbilical cord blood banking, as well as the recommendations of the American Academy of Pediatrics (AAP)

A brief overview
Umbilical cord blood (UCB) is a rich source of hematologic stem cells, which can reconstitute bone marrow in the treatment of dozens of malignancies. It can also be used to treat numerous hematologic, metabolic, and immunologic disorders. Cord blood transplantation has numerous advantages over bone marrow transplantation. It is more readily accessible, carries less risk of transmitting disease, and is less likely to produce a graft-versus-host reaction that may compromise the transplant. Perhaps most importantly, it is more likely to produce a successful engraftment when transplantation is performed with partially mismatched HLA (human leukocyte antigens) grafts.
To date, over 6,000 successful umbilical cord blood transplants have been performed. This has produced one-year survival rates as high as 90% with HLA sibling-matched cord blood stem cell transplants, and as high as 80% with unrelated cord blood stem cells.

One disadvantage of umbilical cord blood transplants is that they are slower to engraft, compared to marrow transplants. In addition, the amount of useable blood that can be collected following a birth of a child is usually a tenth of what can be collected from a typical adult bone marrow harvest. This limits UCB transplants to children, adolescents and small adults. However, if ongoing research with combined cord blood units proves successful, eventually UCB transplants may one day be used routinely for adults as well.

Public vs. private banks
The first unrelated public cord blood banking program was started at the New York Blood Center in 1992. Today there are dozens of public cord blood banks available. In 2005 Congress passed the “Stem Cell Therapeutic and Research Act,” which funded and tasked the Health Resource and Services Administration to develop a national public cord blood banking program with 150,000 cord blood donations over five years. A complete list of public cord blood banks appears on the National Bone Marrow Donor Program Web site at www.mar row.org. There is one public program at the Children’s Hospital Oakland Research Institute that accepts directed donations—all other public banks recruit units for unrelated recipients.3
Patients wishing to donate umbilical cord blood to a public bank are subjected to a rigorous screening process, which includes an extremely thorough family history to exclude familial hematologic and immunologic abnormalities. Patients may not donate if there is a history of exposure to live virus vaccines within three months of delivery, exposure to drugs of abuse, high-risk sexual activity, a tattoo within the last year, or if they are a medication-dependent diabetic.

Private banks
In addition to public cord banks, there are many private banks that encourage parents to store umbilical cord blood. This blood could be used for autologous transplantation should the child develop a medical condition amenable to such treatment, or for directed or allogeneic use by a sibling or parent with a condition such as hemoglobinopathy, marrow failure syndrome, congenital immunodeficiency, or metabolic disorder. Private cord banks charge up to $1,800 for the initial collection and processing, and approximately $150 per year for storage.3
There is much controversy surrounding private cord banks that claim autologous cord banking is a form of “biological insurance” that can be used by the child in future. While cord blood does contain pluripotent stem cells that can differentiate into other tissue types, the utility of such cells in conditions such as heart disease, diabetes, stroke, and Alzheimer’s disease are still being investigated. There is a possibility that autologous cord blood transplantation may be beneficial in these or other disorders, but it is still speculation.1 Overall, the estimated chance of an individual needing an autologous transplant of umbilical cord blood is 1:2,700.3 It should also be noted that oncologists who treat leukemic children avoid autologous transplants of cord cells for such patients, because premalignant changes in stem cells are present in the cord blood.

The AAP’s position
In January 2007, the AAP’s Sections on Hematology/Oncology and on Allergy/ Immunology issued a policy statement entitled “Cord Blood Banking for Potential Future Transplantation.”1 The AAP indicated that private cord blood banks have made unsubstantiated claims that storage of umbilical cord blood can and will be an option in the child’s future, should a medical condition develop.
However, AAP does encourage cord banking—private or public—when a sibling in the family has a medical condition that could benefit from cord blood transplantation. Furthermore, the AAP recommends that cord blood donation should be encouraged when the blood is stored for public use. One additional benefit of free public donation, beyond expanding the pool of UCB that can be used by individuals in need, is that all cord blood is tested for chromosomal abnormalities, infectious diseases, and hemoglobinopathies. The parents are notified if any are detected.
How are public or private donations arranged?
There are a limited number of hospitals nationwide that routinely collect UCB for donation to a public bank. These are listed on www.marrow.org. However, if a participating hospital is not available in your area and parents wish to contribute their UCB to a public bank, they may contact CryoBanks International. Enrollment of mothers must be completed by the end of the 35th week of pregnancy and involves filling out a comprehensive family history/health questionnaire and signing a consent form indicating:
• That she gives permission for her blood and the cord blood to be tested for pathogens, and she agrees to provide a family history to the bank
• That she acknowledges that the blood is not to be stored for personal purposes and will be used for unrelated donor transplants
• That she agrees to be contacted in the future by the bank to obtain information about the health of her child. Donated blood will be excluded from the transplant pool, should the child develop certain medical conditions
A UCB collection kit is then sent to the parents, which they bring to the hospital when the mother goes into labor. Within 48 hours of delivery, maternal blood is drawn to accompany the donated umbilical cord blood. Upon receipt, the public bank will test the maternal blood for hepatitis B and C, HIV 1 and 2, human T-lymphotropic virus 1 and 2, West Nile virus, and syphilis, as well as hemoglobinopathies. Donations to the public bank are excluded if any of these tests prove positive, if there is an inadequate cell volume, or bacterial or fungal contamination of the UCB. Overall, only one in three donated UCB units are deemed useable by public banks.3
If parents wish to store UCB with a private bank, plans are made prior to the birth, with a contract and a health questionnaire. They also pay for UCB processing and storage, and receive a storage kit.
Following a typical delivery, while waiting for the placenta to deliver the ob/gyn will prep and puncture the umbilical vein with a needle attached to a sterile, closed collection bag containing anticoagulant. The bag is positioned lower than the placenta, and UCB is collected over 10 minutes. The blood is sent by courier to the bank. With public donations, the cord blood undergoes HLA typing as well as tests for blood type and bacterial and fungal cultures. Then it gets processed to separate plasma and cryopreserved at -196º C. UCB donated to a private bank is not subjected to HLA or infectious disease testing before processing and cryopreservation. This will be done if or when a unit is considered for transplantation.
Points to emphasize to parents!
Over four million babies are born in the US each year, and the majority of that UCB is discarded as medical waste. UCB can potentially be life-saving to individuals with medical disorders. Pediatricians are familiar with the medical history of their patients, and can advise expecting parents to store UCB in a private bank or donate it to a public bank.
While storage of UCB for future autologous transplantation may sound like a good idea, it’s unlikely this will be of any future use to the newborn. However, when a sibling or family member has leukemia, hemoglobinopathy, bone marrow failure syndromes, immune deficiency, or an inborn error of metabolism, parents may wish to consider private cord blood banking or directed public cord blood banking. If there is no sibling or family member who might benefit from private donation, parents should be encouraged to donate UCB to a public bank. This might benefit someone else’s child, and will expand the pool of UCB available for transplantation.
Access the Contemporary Pediatrics’ Parent Guide on umbilical cord blood banking .
For more information on cord blood banking, visit our Resources page.
References:
1. American Academy of Pediatrics, Section on Hematology/Oncology and Section on Allergy /Immunology: Cord blood banking for potential future transplantation. Pediatrics 2007;119:165
2. Kurtzberg J, Lyerly AD, Sugarman J: Untying the Gordian knot: Policies, practices, and ethical issues related to banking of umbilical cord blood. J Clin Invest 2005;115:2592
3. Moise KJ: Umbilical cord stem cells. Obstet Gyncol 2005;106:1393

Οσοι γονείς πληρώνουν για τη φύλαξη αίματος του παιδιού τους σε ιδιωτικές τράπεζες ίσως να μην το χρησιμοποιήσουν ποτέ

Tου Μιχαλη Πιτσιλιδη

Χιλιάδες γονείς κάθε χρόνο πληρώνουν τις ιδιωτικές τράπεζες βλαστοκυττάρων προκειμένου να εξασφαλίσουν την υγεία των παιδιών τους, αν κάποιο σοβαρό νόσημα εμφανιστεί στο μέλλον. Δεν γνωρίζουν, όμως, ότι τα βλαστοκύτταρα αυτά ιατρικώς αποκλείεται να χρησιμοποιηθούν στο παιδί τους, ότι σε ποσοστό έως 70% το αίμα που συλλέγεται πρέπει να απορριφθεί και ότι, στην πράξη, η προσφυγή σε ιδιωτικές τράπεζες μειώνει σημαντικά τις πιθανότητες να βρεθούν κατάλληλα βλαστοκύτταρα από άλλα παιδιά, αν κάποτε τα χρειαστούν για το δικό τους.
Τα τελευταία χρόνια μια νέα επιχειρηματική δράση αναπτύσσεται ραγδαία στην Ελλάδα. Πρόκειται για τις ιδιωτικές τράπεζες βλαστοκυττάρων, όπως είναι γνωστές στο ευρύ κοινό. Είναι χαρακτηριστικό ότι η χώρα μας διαθέτει ήδη το 20% των ιδιωτικών τραπεζών που λειτουργούν παγκοσμίως! Σε συνεργασία αποκλειστικά με ιδιωτικά μαιευτήρια, οι τράπεζες αυτές προωθούν στους εξαιρετικά ευάλωτους γονείς την ιδέα να διαφυλάξουν βλαστοκύτταρα (ο σωστός όρος είναι στελεχιαία κύτταρα ή αρχέγονα αιμοποιητικά κύτταρα - δεν πρόκειται για βλαστοκύτταρα) συλλέγοντας αίμα από τον ομφάλιο λώρο κατά τον τοκετό, με σκοπό να αντιμετωπιστούν αύριο σοβαρά προβλήματα υγείας των παιδιών τους, όπως π.χ. η λευχαιμία. Για τη διαδικασία λήψης, επεξεργασίας και φύλαξης, οι γονείς πληρώνουν περισσότερα από 2.000 ευρώ. Τα μισά περίπου αποτελούν αμοιβές μεσαζόντων.
Στην πραγματικότητα, όμως, από ιατρική άποψη αποκλείεται εντελώς η χρήση αυτών των κυττάρων για τα παιδιά στα οποία «ανήκουν», σε κάθε περίπτωση κακοήθους αιματολογικής νόσου, όπως η λευχαιμία! Η αυτόλογη, όπως λέγεται, μεταμόσχευση είναι άχρηστη επειδή και τα κύτταρα που έχουν φυλαχθεί θα εξελιχθούν αργότερα σε λευχαιμικά. Επομένως το άρρωστο παιδί δεν θα ωφεληθεί ποτέ από τα δικά του κύτταρα που φυλάσσονται(;) κάπου κατεψυγμένα. Θα χρειαστεί, προκειμένου να θεραπευτεί, κύτταρα από άλλο παιδί. Πώς και πού θα βρεθούν αυτά;
Απαραίτητη προϋπόθεση είναι να εντοπιστούν συμβατά κύτταρα. Ωστόσο, οι ιδιωτικές τράπεζες δεν ασχολούνται με την ιστοσυμβατότητα των κυττάρων που φυλάσσουν. Με τον τρόπο αυτό δεν συμμετέχουν στην παγκόσμια δεξαμενή μοσχευμάτων και μειώνουν τις πιθανότητες εύρεσης του κατάλληλου μοσχεύματος για όλους! Δεν βοηθούν, δηλαδή, κανένα παιδί - ούτε καν αυτό για το οποίο πλήρωσαν οι γονείς. Οπως μας διαβεβαίωσε ο ειδικός συνεργάτης της τράπεζας βλαστοκυττάρων του Ιδρύματος Ιατροβιολογικών Ερευνών της Ακαδημίας Αθηνών, κ. Ανδρέας Παπασάββας, καμία ιδιωτική τράπεζα δεν συμμετέχει στο διεθνές δίκτυο αναζήτησης netcord. Τελικά, στην πράξη, αυτό που κάνουν οι ιδιωτικές τράπεζες είναι να βλάπτουν τη δημόσια υγεία, καθώς αποσύρουν τα κύτταρα που συλλέγουν από την παγκόσμια δεξαμενή μοσχευμάτων, με αποτέλεσμα να δυσχεραίνεται το έργο της ανεύρεσης. Οταν οι γονείς ανακαλύψουν ότι ναι μεν πλήρωσαν τις 2.000 ευρώ, αλλά δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν το αίμα του παιδιού τους για τη θεραπεία της λευχαιμίας του, θα είναι πολύ αργά…
Παράλληλα, από τα ΜΜΕ γίνεται μια συστηματική προβολή τού θέματος, στην οποία εμπλέκονται δυστυχώς και γιατροί «διεθνούς κύρους». Στο πλαίσιο αυτό, έως και καρδιές παραγόμενες από βλαστοκύτταρα βρίσκονται προ των πυλών (της φαντασίας!) οπότε η ψυχολογική πίεση προς τους γονείς διαρκώς αυξάνεται.
Από ηθικής, τέλος, απόψεως, η λογική των ιδιωτικών τραπεζών βλαστοκυττάρων εισάγει τους νόμους της αγοράς στο χώρο μοναδικών βιολογικών προϊόντων, καταργώντας την αρχή της αλληλεγγύης, όπως ισχύει, άλλωστε, στην αιμοδοσία ή τις μεταμοσχεύσεις οργάνων. Κανείς δεν δίνει αίμα με στόχο να φυλαχθεί για τον εαυτό του. Καλύπτει ανάγκες άλλων, οι οποίοι θα καλύψουν τις δικές του αν χρειαστεί.
Οι ευθύνες του υπουργείου Υγείας
Ασφαλείς δημοσιογραφικές πληροφορίες φέρουν το υπουργείο Υγείας εμπλεκόμενο σε μια διαδικασία με τελικό σκοπό την κάλυψη των εξόδων διατήρησης βλαστοκυττάρων από τα ασφαλιστικά Ταμεία. Η δαπάνη θα ξεπεράσει τα 100 εκατ. ευρώ το χρόνο. Κάτι τέτοιο, αν συμβεί, θα είναι παγκόσμια πρωτοτυπία, καθώς οι περισσότερες χώρες κινούνται προς την αντίθετη κατεύθυνση.
Στη Γαλλία είναι απαγορευμένη η λειτουργία ιδιωτικών τραπεζών, ενώ αυστηρή σχετική ρύθμιση εισάγεται στην ισπανική νομοθεσία. Ακολουθούν και άλλες χώρες, ενώ, αντίθετα, ανεξέλεγκτη είναι η κατάσταση στην Ελλάδα, την Κύπρο αλλά και την Αγγλία, συχνά μέσω πολλών τραπεζών - επιχειρήσεων πίσω από τις οποίες ανακαλύπτει κανείς τους ίδιους ιδιοκτήτες.
Αρκούν 5.000 συλλογές
«Στην πράξη, η Ελλάδα χρειάζεται περίπου 5.000 συλλογές (και όχι 100.000 το χρόνο!) στις ήδη λειτουργούσες δημόσιες τράπεζες, ώστε να καλύψει τις ανάγκες όλου του πληθυσμού. Στατιστικά, δηλαδή, με τον αριθμό αυτό καλύπτεται κάθε ιστολογικός τύπος», εξηγεί ο κ. Α. Παπασάββας. Αν, λοιπόν, το υπουργείο Υγείας χρηματοδοτήσει 3-4 δημόσιες τράπεζες με το ένα δέκατο των χρημάτων που σχεδιάζει να δωρίσει στις ιδιωτικές, μέσω των ασφαλιστικών Ταμείων, η Ελλάδα θα είναι διεθνώς πρωτοπόρος και κάθε παιδί θα βρίσκει το μόσχευμα που του χρειάζεται, στη δύσκολη ώρα. Αντ’ αυτού, οργανωμένα συμφέροντα προσπαθούν να στραγγαλίσουν τη δημόσια τράπεζα.
Τι θα έπρεπε να κάνει το υπουργείο Υγείας; Να δημιουργήσει και άλλες δημόσιες τράπεζες, να απαγορεύσει τη λειτουργία των ιδιωτικών και να υποχρεώσει τα ιδιωτικά μαιευτήρια να συνεργάζονται με αυτές, σύμφωνα με τις διεθνείς προδιαγραφές, εφόσον και οι γονείς το επιθυμούν, αμειβόμενα (αν πρέπει…) μόνο για τη διαδικασία λήψης του αίματος με ένα συμβολικό ποσόν το οποίο, βεβαίως, θα πρέπει να καλύπτουν τα ασφαλιστικά Ταμεία.

Τα στοιχεία κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου, τα ερευνητικά αποτελέσματα πληθαίνουν, αλλά η πολιτική εφαρμογή απουσιάζει
Της Μαριας Δεληθαναση

«Η χώρα μας διαθέτει την αρνητική πρωτιά στη σεξουαλική κακοποίηση νεογνού επτά ημερών. Δεν το λέω για να σας τρομοκρατήσω, αλλά για να επισημάνω την έννοια του εφικτού. Ο μέσος άνθρωπος είναι δύσκολο να συνδυάσει στο μυαλό του την αρνητική έννοια της λέξης κακοποίηση με την ευαίσθητη έννοια της λέξης παιδί». Κάπως έτσι ξεκίνησε την ομιλία της χθες κατά την επίσημη ανακοίνωση της σύστασης του σωματείου «ΕΛΙΖΑ, εταιρεία κατά της κακοποίησης του παιδιού» η δρ Ελένη Αγάθωνος-Γεωργοπούλου. Πρώην διευθύντρια του Ινστιτούτου Υγείας του Παιδιού, εμπειρογνώμων παιδικής προστασίας, η κ. Αγάθωνος είναι επιστημονική υπεύθυνη του ομώνυμου ξενώνα για παιδιά ηλικίας 0 - 5 ετών και τις οικογένειές τους που θα αρχίσει να λειτουργεί τον Σεπτέμβριο.

Τα στοιχεία κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου, τα ερευνητικά αποτελέσματα πληθαίνουν, αλλά η πολιτική εφαρμογή απουσιάζει. Δεν επισημαίνει τυχαία στην «Κ» ο νυν διευθυντής του Ινστιτούτου Υγείας του Παιδιού κ. Γιώργος Νικολαΐδης ότι ο προϋπολογισμός του υπ. Υγείας για προνοιακές υπηρεσίες δεν ξεπερνά «παραδοσιακά» το 1%. «Δυστυχώς δεν έχει ανακαλυφθεί το δυστυχόμετρο», λέει με πικρία ο κ. Νικολαΐδης «από κάποια πολυεθνική. Τότε η πρόνοια θα είχε καλύτερη μοίρα. Δεν θα επαφιόταν στις μη κυβερνητικές οργανώσεις, τη φιλανθρωπία, τον εθελοντισμό»…

Στη χώρα μας εκτιμάται ότι 28.000 παιδιά κακοποιούνται και παραμελούνται ετησίως. Δύο στα τρία είναι προσχολικής ηλικίας και μεταξύ των παιδιών προσχολικής ηλικίας ένα στα τρία είναι κάτω του ενός έτους… Και όμως, πέρα από την ανύπαρκτη πρόληψη και τις ελλιπείς υπηρεσίες αντιμετώπισης των περιστατικών, τις μεγαλύτερες αντιστάσεις φαίνεται να εμφανίζουν η ελληνική κοινωνία και οι θεσμοί της. Το Ινστιτούτο Υγείας του Παιδιού περιμένει ακόμη από το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο να παραχωρήσει άδεια, προκειμένου να ρωτηθούν οι γονείς μαθητών, εάν θέλουν τα παιδιά τους να συμμετάσχουν σε έρευνα… Κάποιοι, κάπου, πάντα φοβούνται να θίξουν την ενδο-οικογενειακή βία, ένα από τα μεγάλα ταμπού της ελληνικής κοινωνίας…

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_0_27/02/2008_260805

Τα μάτια του παιδιού και τα… μάτια σας

Γράφει ο ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΓΚΑΤΖΩΝΗΣ, χειρουργός παιδοφθαλμίατρος-FEBO, επιστημονικός υπεύθυνος Οφθαλμολογικού Τμήματος Ευρωκλινική Παίδων

Αμιγή οφθαλμικά τραύματα μπορεί να συμβούν σε όλους, ιδιαίτερα σε εκείνους που η εργασία τους είναι σε επικίνδυνο περιβάλλον, π.χ. σιδηρουργοί, χημικοί, ηλεκτροσυγκολλητές, μηχανουργοί κ.ά. Επίσης, τραυματισμοί στην περιοχή του προσώπου και κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις μπορεί να συνοδεύονται από βαριά οφθαλμικά τραύματα.

Οι στατιστικές όμως καταδεικνύουν ότι πάνω από τα μισά θύματα με τραύματα στα μάτια (55%) είναι ηλικίας έως 20 ετών. Το σημαντικότερο δε είναι ότι, όπως φαίνεται από τις διεθνείς μελέτες, το 90% όλων αυτών των οφθαλμικών τραυμάτων θα μπορούσαν να αποφευχθούν με την κατάλληλη προφύλαξη.

Μερικές απλές συμβουλές για την πρόληψη των οφθαλμικών τραυμάτων στα παιδιά:

***Στο σπίτι

Επιλέγουμε παιχνίδια κατάλληλα για την ηλικία και το σωματικό μέγεθος του παιδιού.

Δεν αφήνουμε τα παιδιά μόνα τους όταν χειρίζονται επικίνδυνα αντικείμενα, όπως μολύβια, στιλό, πιρούνια ή ψαλίδια.

Αποφεύγουμε παιχνίδια όπως αεροβόλα όπλα, πιστόλια ή τόξα που εκτοξεύουν βολίδες ή βελάκια σκοποβολής.

Φυλάμε απορρυπαντικά, προϊόντα οικιακής καθαριότητας και σπρέι μακριά από τα μικρά παιδιά.

Φαινομενικά αθώα, καθημερινής χρήσης αντικείμενα μπορεί να προκαλέσουν ιδιαίτερα σοβαρά τραύματα στα μάτια. Ελαστικοί ιμάντες (χταπόδι), αγκίστρια ψαρέματος και ξεχασμένα κομμάτια σύρματος αποτελούν κοινές αιτίες οφθαλμικών τραυμάτων.

Διδάσκουμε στα παιδιά μας πώς θα προφυλάσσουν τα μάτια τους, φορώντας οι ίδιοι προστατευτικά γυαλιά όταν εκτελούμε εργασίες όπως ηλεκτροκόλληση, σφυρηλάτηση μεταλλικών αντικειμένων, τρίψιμο με τριβείο κ.ά.

***Στο σχολείο και στο παιχνίδι

Παιδιά με αμβλυωπία, δηλαδή παιδιά με ένα τεμπέλικο μάτι, είναι θεμιτό να φορούν άθραυστα γυαλιά (πλαστικός σκελετός με φακούς από πολυκαρβονικά πολυμερή), ώστε να προστατεύουν το μοναδικό καλό μάτι τους. Τα γυαλιά, για περισσότερη σταθερότητα, μπορεί να στηρίζονται πίσω από το κεφάλι με τη βοήθεια ενός ελαστικού ιμάντα.

Επιπροσθέτως, τα παιδιά εκείνα που πάσχουν από μόνιμη μη ανατάξιμη μείωση της όρασης από το ένα μάτι, θα πρέπει να αποφεύγουν βίαια παιχνίδια και σπορ στα οποία είναι δυνατόν να χτυπήσουν το καλό τους μάτι. Υπενθυμίζεται ότι οι φακοί επαφής δεν προσφέρουν κάποια μηχανική προστασία στα μάτια, αλλά αντίθετα μπορεί να προκαλέσουν οφθαλμικούς μικροτραυματισμούς ή λοιμώξεις.

***Γενικά

Η χρήση ειδικών προστατευτικών γυαλιών συνιστάται ανεπιφύλακτα σε όλα τα παιδιά που ασχολούνται με αθλήματα όπως το τένις ή ακόμη και η κολύμβηση.

Σε περίπτωση που κάποια χημική ουσία πέσει στα μάτια του παιδιού, είναι θεμελιώδους σημασίας το άμεσο και επισταμένο πλύσιμο των ματιών με φυσιολογικό ορό ή έστω με τρεχούμενο νερό και η αναζήτηση της ειδικής οφθαλμολογικής φροντίδας.

http://www.enet.gr/online/online_text/c=112,id=91766568

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 26/02/2008

Οι μισοί νέοι στη χώρα μας τρέφονται με σουβλάκια και γύρο καθημερινά και καταναλώνουν γλυκά τέσσερις φορές τη βδομάδα.

Οσπρια, ψάρι και φρούτα είναι σπάνια στη διατροφή τους. Ο,τι χειρότερο δηλαδή. Ετσι εξηγείται γιατί στην Ελλάδα έχουμε κάθε χρόνο 40.000 νέα περιστατικά στεφανιαίας νόσου, 10.000-15.000 θανάτους από έμφραγμα του μυοκαρδίου ετησίως, το 50% των Ελλήνων είναι δυσλιπιδαιμικοί και το 8%-10% υποφέρουν από σακχαρώδη διαβήτη, ενώ η χώρα μας είναι δεύτερη στο κάπνισμα στην Ευρώπη και πρώτη στην παχυσαρκία.

Σύμφωνα με μελέτη που παρουσιάστηκε στο 4ο Ετήσιο Συνέδριο Αθηροσκλήρωσης, στη Θεσσαλονίκη, το 49% των ερωτηθέντων νέων τρώνε μία φορά τη μέρα, το 37% καταναλώνουν δύο γεύματα και το 14% τρία ή περισσότερα, ενώ στο 82% η διάρκεια των γευμάτων δεν ξεπερνά τα οκτώ λεπτά. Μόλις το 38% τρώνε φρούτα τρεις φορές την εβδομάδα ή και περισσότερο, ενώ το 52% καταναλώνουν γλυκά πάνω από τέσσερις φορές την εβδομάδα. Το 75% δεν κάνουν διάκριση ανάμεσα σε μεσημεριανό και βραδινό, ενώ άνω του 40% επιλέγουν σάντουιτς, γύρο ή σουβλάκι.

Μόνο το 6% συμπεριλαμβάνουν στο πρωινό τους χυμό και το 25% γάλα, ενώ η συντριπτική πλειονότητα πίνουν καφέ και τρώνε μπισκότα και τυρόπιτες για πρωινό.

Το 88% των ερωτηθέντων γνωρίζει σαφώς ότι η διατροφή του δεν είναι ισορροπημένη, αλλά δεν κάνει τίποτα για να τη μεταβάλει. Οι ειδικοί επαναλαμβάνουν ότι το ελαιόλαδο και η άσκηση είναι σύμμαχοι της καρδιάς.

http://www.enet.gr/online/online_text/c=112,id=21674600

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 22/02/2008

TA NEA 12/2/08

«Απαγορεύεται το κάπνισμα». Η απαγόρευση έκανε καλό στην υγεία των Ιταλών
Η ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ του καπνίσματος στην Ιταλία, το 2005, οδήγησε σε κάθετη πτώση των εμφραγμάτων, ανέφεραν χθες ερευνητές, οι οποίοι τόνισαν πως τα συμπεράσματά τους δείχνουν ότι τέτοιοι νόμοι βελτιώνουν αληθινά τη δημόσια υγεία. Μετά την απαγόρευση, ο αριθμός των εμφραγμάτων μεταξύ ανδρών και γυναικών ηλικίας 35 έως 64 χρόνων- άνθρωποι που είναι πιθανότερο να εκτίθενται στον καπνό σε καφενεία, μπαρ και εστιατόρια - μειώθηκε κατά 11%, δήλωσαν οι ερευνητές. Τα ευρήματα κάνουν φανερά τα οφέλη στην υγεία από τις ευρωπαϊκές απαγορεύσεις του καπνίσματος σε δημόσιους χώρους, υπογράμμισε ο Φραντσέσκο Φοραστιέρε, επικεφαλής της έρευνας. «Η αλλαγή αυτή οφείλεται κυρίως στη μείωση της επίδρασης του παθητικού καπνίσματος», υπογράμμισε. Η Ιταλία, η Βρετανία, η Ιρλανδία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες έχουν απαγορεύσει το κάπνισμα σε δημόσιους χώρους και πολλοί εμπειρογνώμονες του τομέα της Υγείας καλούν την Ε.Ε. να υιοθετήσει μια ακόμη ευρύτερη απαγόρευση. «Η απαγόρευση του καπνίσματος θα πρέπει να επεκταθεί σε όλες τις χώρες και στους χώρους δουλειάς θα πρέπει να εφαρμόζεται αυστηρά», υπογραμμίζουν οι ερευνητές στο άρθρο τους που δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Κυκλοφορία» της Αμερικανικής Καρδιολογικής Ένωσης.

http://ta-nea.dolnet.gr/Article.aspx?d=20080212&nid=7458336&sn=&spid=877

05/02/2008

Μπορεί ο παιδικός σταθμός να θεωρείται από πολλούς ως αναγκαία λύση προκειμένου να επιστρέψει η μητέρα στην εργασία, αλλά σύμφωνα με την κοινωνιολόγο ερευνήτρια Μάργκαρετ Σιμς δεν είναι μόνο αυτό.

Όπως προκύπτει από την έρευνα της κ. Σιμς, που έγινε στην Αυστραλία και μέτρησε τα ποσοστά των ορμονών που σχετίζονται με το άγχος σε παιδιά προσχολικής ηλικίας, οι παιδικοί σταθμοί σχετίζονται άμεσα με την μετέπειτα συμπεριφορά του ατόμου.

Η κ. Σιμς είπε ότι τα παιδιά που ελάμβαναν καλή φροντίδα από τους παιδικούς σταθμούς που πήγαιναν, είχαν χαμηλά ποσοστά στρεσογόνων ορμονών, γεγονός που εγγυάται την αρμονικότερη ανάπτυξη του εγκεφάλου τους και κατά συνέπεια την καλύτερη εν γένει συμπεριφορά τους, όταν ενηλικιωθούν.

“Τα παιδιά που λαμβάνουν την σωστή φροντίδα από τον παιδικό σταθμό καταφέρνουν να κοινωνικοποιηθούν πολύ καλύτερα απ’ ό,τι τα παιδιά που υστερούν σωστής φροντίδας”, είπε η κ. Σιμς, προσθέτοντας ότι “ένα παιδί διδάσκεται πολλά πράγματα από το σπίτι του, υπάρχουν πολλά ακόμα, όπως η ικανότητα να συναναστρέφεται και να επικοινωνεί με άτομα εκτός του οικογενειακού του περιβάλλοντος που μπορεί να του τα διδάξει πολύ καλύτερα και αποτελεσματικότερα το περιβάλλον ενός παιδιού σταθμού”.

http://www.ygeianet.gr/keimeno.php?id=3718

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Μακάβρια στατιστική για το κάπνισμα παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη. Το ένα τέταρτο των Ελληνόπουλων θα «θερίσει» το τσιγάρο όταν φτάσουν στη μέση ηλικία, σύμφωνα με τον καρδιολόγο - επιμελητή Α’ του νοσοκομείου «Γεννηματάς» Νίκο Γκουζούμα, που μίλησε χθες το απόγευμα σε ημερίδα του Δήμου Νεάπολης.

«Μεγάλες διαστάσεις παίρνει τα τελευταία χρόνια η συνήθεια του καπνίσματος που ξεκινά από τα εφηβικά χρόνια και συγκεκριμένα από την ηλικία των 12 ώς 15 ετών», τόνισε ο κ. Γκουζούμας κι αναφέρθηκε στα εξής αποτελέσματα επιστημονικών ερευνών:

Το κάπνισμα στα εφηβικά χρόνια παίρνει μεγάλες διαστάσεις
* Ενας στους τέσσερις μαθητές Γυμνασίου καπνίζει.

* Στο Λύκειο το ποσοστό των μαθητών που καπνίζουν είναι 36%.

* Η χώρα μας βρίσκεται στη 2η θέση στον κόσμο σε κατανάλωση τσιγάρων στους ενήλικες.

* Στους εφήβους ηλικίας 15 ετών βρίσκεται λίγο πιο χαμηλά από τον μέσο όρο της Ευρώπης.

Ο κ. Γκουζούμας επισήμανε ακόμη ότι τα τσιγάρα περιέχουν 4.700 τοξικές ουσίες, εκ των οποίων οι 60 είναι αποδεδειγμένα καρκινογόνες, ενώ οι 590 είναι πρόσθετες χημικές ενώσεις που χρησιμοποιούν οι καπνοβιομηχανίες για τη βελτίωση της γεύσης.

«Ο καπνιστής εκτός από τη νικοτίνη παίρνει και πίσσα, μονοξείδιο του άνθρακα, νιτροζαμίνες, αρωματικούς υδρογονάνθρακες και ίχνη βαρέων μετάλλων, ουσίες δηλαδή που καταστρέφουν την υγεία», επισήμανε ο γιατρός τονίζοντας ότι «το κέρδος για την υγεία του ανθρώπου αρχίζει 10 λεπτά μετά τη διακοπή του καπνίσματος».

http://www.enet.gr/online/online_text/c=112,id=43262200
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 07/02/2008