blog.argiriou.org

Γράφει ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΛΥΝΟΣ, παιδίατρος

Το φθινόπωρο αρχίζουν τα πρώτα προβλήματα υγείας των μαθητών, με τις λοιμώδεις αρρώστιες. Η συχνότητά τους αυξάνεται τον χειμώνα και την άνοιξη. Ο κλειστός χώρος μιας σχολικής αίθουσας και η στενή επαφή των παιδιών στον χώρο αυτόν ευνοούν την εμφάνιση και τη μετάδοση διάφορων λοιμογόνων παραγόντων. Πώς πρέπει να δράσουν οι γονείς στις περιπτώσεις αυτές;

Λοίμωξη είναι η εκδήλωση αρρώστιας, για την οποία ευθύνεται ένας μικροοργανισμός (ο λοιμογόνος παράγοντας). Συχνότεροι είναι οι ιοί και τα μικρόβια. Συνήθως προσβάλλουν το αναπνευστικό και το πεπτικό σύστημα.

Η μετάδοση γίνεται από το ένα άτομο στο άλλο με σταγονίδια που εκπέμπονται με τον βήχα, το φτάρνισμα ή την ομιλία, αλλά και από μολυσμένα χέρια και αντικείμενα.

Τα συμπτώματα είναι ανάλογα με την εντόπιση της λοίμωξης:

* Ανώτερο αναπνευστικό σύστημα (ρινίτιδα, ρινοφαρυγγίτιδα, φαρυγγοαμυγδαλίτιδα, ωτίτιδα, παραρρινοκολπίτιδα, λαρυγγίτιδα): καταρροή (συνάχι), φτάρνισμα, πονόλαιμος, πόνος στο αυτί, βήχας, βραχνή φωνή, πυρετός.

* Κατώτερο αναπνευστικό σύστημα (λαρυγγο-τραχειο-βρογχίτιδα, βρογχίτιδα, βρογχοπνευμονία, πνευμονία): επίμονος βήχας, δυσκολία στην αναπνοή, «βράσιμο» και πόνος στο στήθος ή στην πλάτη, πόνος στην κοιλιά, πυρετός.

* Πεπτικό σύστημα (γαστρίτιδα, εντερίτιδα, γαστρεντερίτιδα): εμετοί, διάρροια, πόνος στην κοιλιά, ανορεξία, πυρετός.

Οι λοιμώξεις αυτές είναι κατά 80% ιογενείς (ιώσεις). Αρα δεν χορηγούνται φάρμακα, εκτός από αντιπυρετικά (όταν ο πυρετός φτάσει περίπου τους 38,5 β.) και φυσιολογικό ορό, για πλύσιμο της μύτης. Τα διάφορα αποχρεμπτικά σιρόπια δεν φαίνεται να βοηθούν ουσιαστικά, ενώ τα αποσυμφορητικά μπορεί να βάλουν το παιδί σε περιπέτειες. Αντιβίωση χορηγείται μόνο σε μικροβιακές λοιμώξεις και πάντα με τη συμβουλή του γιατρού.

Στην αντιμετώπιση των λοιμώξεων βοηθούν: η παραμονή του παιδιού σε ήσυχο και ζεστό περιβάλλον, η άφθονη λήψη υγρών (νερό, γάλα, πορτοκαλάδα ή άλλος χυμός), το χλιαρό μπάνιο. Επιτρέπεται να τρώει ό,τι θέλει, ακόμα και αβγό όταν έχει πυρετό, δεν απαγορεύεται τίποτα (μιλάμε, φυσικά, πάντα για ένα υγιεινό διαιτολόγιο).

Εάν υποψιαζόμαστε λαρυγγίτιδα (παρουσιάζεται τις νυχτερινές ή πρώτες πρωινές ώρες με βήχα ερεθιστικό-βαρύ, με βραχνή φωνή και δυσκολία στην αναπνοή), μέχρι να εξεταστεί το παιδί από γιατρό (η εξέταση πρέπει να γίνει σύντομα) θα πρέπει να το διατηρήσουμε ήρεμο, χωρίς να κλαίει, να χρησιμοποιούμε υδρατμούς και να αερίζουμε τον χώρο, είτε είναι το δωμάτιό του είτε ένα αυτοκίνητο που το μεταφέρει σε νοσοκομείο.

* Ολες οι ιώσεις είναι απλές;

Τις πιο πολλές φορές οι ιώσεις προκαλούν ασθένεια ελαφράς ή μέτριας βαρύτητας, αλλά υποχωρούν σε 3-4 ημέρες χωρίς να δημιουργούν προβλήματα. Μερικές φορές όμως:

* Μπορεί να παρουσιαστούν ορισμένες επιπλοκές εξαιτίας ενός μικροβιακού λοιμογόνου παράγοντα, καθώς το αμυντικό σύστημα βρίσκεται εξασθενημένο (τότε τα συμπτώματα αλλάζουν και το παιδί παρουσιάζει επιδείνωση).

* Υπάρχουν ιοί που από την αρχή δημιουργούν σοβαρότερα προβλήματα, όπως πνευμονία, εγκεφαλίτιδα ή ιογενή μηνιγγίτιδα (τα φαινόμενα από την αρχή είναι θορυβώδη).

* Μπορούμε να διακρίνουμε την ιογενή από τη μικροβιακή λοίμωξη;

Είναι απαραίτητο να γίνει αυτή η διάκριση, γιατί η αντιμετώπιση είναι διαφορετική. Μερικές φορές η διάκριση αυτή δεν είναι εύκολη και μπορεί να ζητηθεί εργαστηριακός έλεγχος.

Σε γενικές γραμμές μπορεί να ειπωθεί ότι:

Επί ιογενούς λοίμωξης (ίωσης):

* Η γενική κατάσταση του παιδιού είναι καλή.

* Υπάρχει διάθεση για φαγητό και παιχνίδι (όταν είναι απύρετο).

* Ο πυρετός αντιμετωπίζεται σχετικά εύκολα.

* Επί μικροβιακής λοίμωξης:

* Ο πυρετός είναι υψηλός, με ρίγος και αντιμετωπίζεται δύσκολα.

* Το παιδί έχει κακή διάθεση.

* Αρνείται τροφή και υγρά.

* Η συμπεριφορά του είναι διαφορετική (ευερέθιστο, γκρινιάρικο, θέλει να είναι στο κρεβάτι) ακόμα και όταν ο πυρετός υποχωρεί.

* Πότε θα πρέπει το παιδί να εξεταστεί από παιδίατρο;

Από τις πρώτες κιόλας ώρες όταν:

* Τα συμπτώματα είναι έντονα και θορυβώδη και η γενική κατάσταση του παιδιού είναι άσχημη.

* Ο πυρετός είναι υψηλός με ρίγος και δύσκολα υποχωρεί στη σωστή δόση αντιπυρετικού.

* Παρουσιάζει πόνο στον αυχένα, κεφαλαλγία, υπνηλία, διέγερση, εμετούς ή εξάνθημα.

* Παραπονιέται για πόνο στον λαιμό, με έντονη δυσκολία στην κατάποση.

* Αναφέρει πόνο στον θώρακα ή στην κοιλιά, που επιμένει.

* Παρουσιάζει δυσκολία στην αναπνοή, βήχα συνεχή και ερεθιστικό, βραχνή φωνή. (Βραχνή φωνή ή αφωνία, δυσκολία στην κατάποση, σιελόρροια και υψηλός πυρετός σημαίνουν επείγουσα ιατρική εξέταση).

* Εφόσον η αρχική εικόνα είναι ήπια, η εξέταση από παιδίατρο θα γίνει όταν:

* Τα συμπτώματα επιμένουν πέραν των 4-5 ημερών.

* Παρουσιάζεται σταδιακή επιδείνωση των συμπτωμάτων που ήδη υπάρχουν και αύξηση του πυρετού.

* Παρουσιάζονται νέα συμπτώματα.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 14/10/2008

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΔΗΜΟΣ ΠΤΟΛΕΜΑΪΔΑΣ

κ. Υπουργέ,

Με το 10895/26-03-08 έγγραφο μας, σας είχαμε επισημάνει για τη λειτουργία της Παιδιατρικής Κλινικής του Μποδοσάκειου Νοσοκομείου ότι εκκρεμούσε από τον Ιούλιο του έτους 2007 και ακόμη εξακολουθεί να εκκρεμεί, η έγκριση πρόσληψης από το Υπουργείο της κενής θέσης του διευθυντή – με μοναδική αίτηση του ενδιαφερόμενου γιατρού- για την οποία είχαν ακολουθηθεί όλες οι νόμιμες διαδικασίες και επίσης ότι εκκρεμούσε στο Υπουργείο η έγκριση πρόσληψης της κενής θέσης επιμελητή Βʼ, η οποία καλύφθηκε έγκαιρα και σας ευχαριστούμε γιʼ αυτό.

Ως εκ τούτου από τις τρεις (3) οργανικές θέσεις στην Παιδιατρική Κλινική υπηρετούν σήμερα δύο (2) επιμελητές Βʼ. Οι ως άνω γιατροί με πρόσφατη απόφαση του Διοικητή της 3η ς Υγειονομικής Περιφέρειας, αριθμ. Πρωτ. 16108/9-10-08, ορίσθηκε να μετακινηθούν στο πλησιέστερο Νοσοκομείο Κοζάνης, ώστε να εφημερεύουν εκεί και να καλύπτεται έτσι το πρόγραμμα εφημεριών του Νοσοκομείου Κοζάνης.

Με τη μετακίνηση αυτή υποβιβάστηκε το Παιδιατρικό Τμήμα του Μποδοσάκειου Νοσοκομείου από τμήμα δευτεροβάθμιας φροντίδας υγείας- που είναι και ο προορισμός ενός νοσοκομείου τμήματος- σε τμήμα πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας. Η απόφαση μετακίνησης στερεί βάναυσα ολόκληρη περιοχή και κυρίως το πολυτιμότερο κομμάτι της κοινωνία που λέγεται «παιδί» από την αντιμετώπιση και φροντίδα που μέχρι πρότινος του παρέχονταν και βεβαίως την δικαιούται.

Θεωρώ πλεονασμό να σας αναλύσω και να σας αναφέρω για την αναστάτωση που προκλήθηκε τόσο μέσα στο χώρο του Νοσοκομείου, όσο και στην τοπική κοινωνία που είναι υποχρεωμένοι να μεταφέρει βραδινές ή και απογευματινές ώρες τα βρέφη και τα παιδιά της που χρειάζονται Νοσοκομείο σε διπλανή πόλη με όλα τα δυσμενή συνακόλουθα βάρη (ταλαιπωρία γονέων, οικονομική επιβάρυνση συνοδών γονέων κτλ.)

Δε γνωρίζω αν είναι σε γνώση σας η ενέργεια της μετακίνησης, γνωρίζω, όμως, το ενδιαφέρον σας και την ευρύτητα αντιμετώπισης και επίλυσης λεπτών θεμάτων και δύσκολων προβλημάτων, γιʼ αυτό απευθύνομαι σʼ εσάς και παρακαλώ πολύ να παρέμβετε, ώστε άμεσα να ανακληθεί το έγγραφο μετακίνησης, προκειμένου να αποκατασταθεί η ηρεμία και η τάξη στην πόλη.

Με την πεποίθηση ότι κατανοείται την αγωνία μας και θα σταθείτε αρωγός μας για να αποκατασταθεί η αδικία αυτή.

Σας ευχαριστούμε πολύ.

Με εκτίμηση

Ο Δήμαρχος Πτολεμαΐδας

Γρηγόρης Τσιούμαρης

Βελτίωση για τα ανθρώπινα δικαιώματα των παιδιών με αναπηρίες, ή, νομοθετική κατοχύρωση της «ήπιας» καταπάτησής τους 26/10/2008
Σε μια σειρά άρθρων που θα δημοσιευθούν σε συνέχεια θα παρουσιασθούν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα παιδιά με αναπηρίες καθώς και μια συστηματική κριτική του νέου νόμου για την Ειδική Αγωγή που ψηφίστηκε φέτος. Αρχίζουμε με το σημερινό.

Από τον μικρό Άλμπερτ …στην ελληνική πραγματικότητα

Tο μάθημα της γλώσσας στην Γ΄Δημοτικού, κυλούσε κανονικά.

Ξαφνικά, ο μικρός Άλμπερτ, αρχίζει να χτυπάει ρυθμικά το μολύβι στο θρανίο. Σε λίγο, ο θόρυβος γίνεται ενοχλητικός. Η δασκάλα, λέει: «Άλμπερτ, μην το κάνεις αυτό». Ο μικρός Άλμπερτ, συνεχίζει, σαν να μην μίλησε κανένας… - «Άλμπερτ, μην το κάνεις αυτό, είπα !!!»

-«Είναι χαζό κυρία, και δεν καταλαβαίνει», πετάγεται ένας συμμαθητής. Όλα τα παιδιά γελάνε. Γίνεται φασαρία. Ο Άλμπερτ δυναμώνει το χτύπημα του μολυβιού στο θρανίο. Αποσυντονισμός και διάλυση του μαθήματος.

Η άλλη εκδοχή:

Μάθημα γλώσσας, στην Δ΄Δημοτικού και ο μικρός Άλμπερτ αρχίζει να χτυπάει ρυθμικά το μολύβι στο θρανίο. Παρʼ όλα αυτά, μέσα στην τάξη, κανένας δεν έδειξε να ξαφνιάστηκε ιδιαίτερα. Η κανονική δασκάλα έκανε μία μικρή διακοπή, και μαζί με τους συμμαθητές του περίμεναν την ενέργεια της «δεύτερης Δασκάλας». Ήταν η ειδική παιδαγωγός της Παράλληλης Στήριξης (Π.Σ.) του μικρού Χ, που πάντα, καθόταν μαζί του στο θρανίο, «για να τον βοηθάει». Αυτή, ήρεμα και απλά, σαν σε ρουτίνα, βγάζει κάποια καρτέλα και του τη δείχνει. Ο Άλμπερτ, σταματάει αμέσως. Έχει κουραστεί από το συγκεκριμένο σημείο του μαθήματος που περιέχει πολλά λόγια - χωρίς εικόνα.

Η δασκάλα της Παράλληλης Στήριξης, βγάζει μία φωτοτυπία για ζωγραφική, που ξεκουράζει τον Άλμπερτ. Το μάθημα, κυλάει για όλους ομαλά.

Δεν ήταν η πρώτη φορά που συνέβαινε κάτι τέτοιο. Αυτό εξ άλλου, ήταν από τα πολύ εύκολα περιστατικά για τη δασκάλα της Π.Σ. Οι παρεμβάσεις που χρειαζόταν - αραιά και πού να κάνει στο διάλειμμα, ήταν πιο δύσκολες, αλλά για αυτήν ήταν και πάλι υπόθεση ρουτίνας.

- Η μεγαλύτερη δυσκολία, που απαιτούσε και την περισσότερη δουλειά, ήξερε ότι αντιμετωπίστηκε από την προκάτοχό της στο νηπιαγωγείο, όταν ο μικρός Άλμπερτ πήγε σχολείο για πρώτη φορά και του ήταν πολύ δύσκολο να συνηθίσει το πρωτόγνωρο σχολικό περιβάλλον, που σαν κάτι καινούργιο και άγνωστο, για τον Άλμπερτ έμοιαζε τρομαχτικό, όπως και όλα τα παιδιά του αυτιστικού φάσματος που δυσκολεύονται αφάνταστα από τις αλλαγές και το πρωτόγνωρο. Παρʼ όλα αυτά, ο μικρός Άλμπερτ εντάχθηκε τόσο καλά, που στα μάτια των συμμαθητών του έμοιαζε απλώς ένα παιδί με ιδιορρυθμίες, αλλά με καλές επιδόσεις στην αριθμητική και λίγες δυσκολίες στη γλώσσα και τον προφορικό λόγο.

-Η δεύτερη μεγάλη δυσκολία, αντιμετωπίστηκε από την ίδια, την προηγούμενη χρονιά, όταν οι ειδικοί που ασχολούνταν με το παιδί και κυρίως οι γονείς, βλέποντας ότι η ένταξή του έδειχνε να πηγαίνει πολύ καλά - σχεδόν όσο και το μαθησιακό του (διεκδικούσε τον τίτλο του καλύτερου μαθητή), έκριναν ότι ο βασικός στόχος είχε επιτευχθεί, και ότι ο Άλμπερτ μπορούσε πλέον να σταθεί μόνος του μέσα στην τάξη, οπότε αποφάσισαν να διακόψουν την Π.Σ. Η μεγάλη τους επιθυμία να δουν το παιδί τους να αποδεσμεύεται από την Π.Σ. και να αυτονομείται, ώστε να μην «στιγματίζεται» - «εκθέτοντας» και τους ίδιους, τους εμπόδισε να δουν έγκαιρα τα σημάδια παλινδρόμησης του παιδιού, που το μαθησιακό του επίπεδο, μέσα σε έξι μήνες έπεσε κάτω από το μέσο όρο, ενώ το ενταξιακό πήγε ακόμα χειρότερα. Αφυπνίστηκαν και αποδέχτηκαν το λάθος τους, όταν παρουσίασε τα πρώτα συμπτώματα κατάθλιψης και στερεοτυπίας…

-Η ειδική παιδαγωγός επέστρεψε άρον - άρον, χρειάστηκε να τον αποσύρει από το σχολείο σε «κατʼ οίκον διδασκαλία» για ενάμισι μήνα και στη συνέχεια να αρχίσει από την αρχή την επανένταξη στο κανονικό σχολείο.

Από τότε που επανήλθε στο σχολείο, είχε περάσει περίπου ένας χρόνος, και ο μικρός Χ δεν είχε φτάσει ακόμα στο σημείο που βρισκόταν πριν τη διακοπή της Π.Σ. Το επεισόδιο αυτής της μέρας που περιγράψαμε στην αρχή - και τα άλλα παρόμοια, δεν θα είχε συμβεί αν δεν είχαν πάρει τότε αυτή τη λανθασμένη απόφαση, που τον γύρισε αρκετά χρόνια πίσω. Παρʼ όλα αυτά, το μαθησιακό του επίπεδο είχε ήδη φτάσει και πάλι στο μέσο όρο, ενώ και το ενταξιακό πήγαινε καλά. Τελικά, δεν κατάφερε να αυτονομηθεί νωρίς από την Π.Σ., που τον ακολουθούσε μέχρι και την πρώτη Λυκείου, οπότε άρχισαν σιγά - σιγά να την μειώνουν…

-Δέκα χρόνια μετά το περιστατικό που περιγράψαμε, ο - φοιτητής πλέον Χ, σπουδάζει Η/Υ με εντυπωσιακές επιδόσεις. Δυσκολεύεται πολύ στις κοινωνικές σχέσεις και συναλλαγές και ξέρει ότι αυτό θα τον ακολουθεί σε όλη του τη ζωή. Το περιβάλλον του ξέρει, ότι τον περιμένει μία πολύ καλή εργασιακή θέση, αλλά ποτέ δεν θα μπορέσει να διεκδικήσει αμοιβές ανάλογες με τις ικανότητες και την προσφορά του. Όλοι όμως ξέρουν, ότι η τεράστια παραγωγικότητά του και η φορολόγηση των κερδών του εργασιακού του φορέα, θα χρηματοδοτήσει τις κοινωνικές ανάγκες και παροχές, πολύ περισσότερο από οποιονδήποτε «φυσιολογικό» ομόλογό του. Βλέπετε, για τον Χ… , η προσήλωση στη δουλειά είναι ένα καταφύγιο όπου βρίσκει τη γαλήνη από τις ανυπέρβλητες δυσκολίες που του προκαλεί η διαχείριση των κοινωνικών σχέσεων και η διαπραγμάτευση της αμοιβής του, που σίγουρα θα είναι πολύ μικρότερη από αυτήν που κυκλοφορεί «στην πιάτσα» της εργασίας για τα προσόντα και την παραγωγικότητά του. Στα μελλοντικά του σχέδια, προτιμάει ήδη να παίρνει πολύ λιγότερα από αυτά που δικαιούται, αλλά να έχει την ησυχία του…

-Οι γονείς του, για να τους χορηγηθεί η αρχική Παράλληλη Στήριξη στο νηπιαγωγείο, δεν είχε χρειαστεί να κάνουν απολύτως τίποτα, εκτός από το να δώσουν την έγκρισή τους. Ο ειδικός του νηπιαγωγείου, τους είχε επισημάνει το πρόβλημα του παιδιού τους, τους έκλεισε ραντεβού σε δωρεάν - Δημόσιο παιδοψυχίατρο, ο οποίος διέγνωσε αυτισμό Υψηλής Λειτουργικότητας (ΑΥΛ), πράγμα που επιβεβαίωσαν και οι ίδιοι σε γιατρό δικής τους επιλογής. Στη συνέχεια τους κάλεσαν στο σχολείο, όπου κάποιος ψυχολόγος της εκπαίδευσης, τους ενημέρωσε για το θεσμό της Π.Σ. και τους έπεισε για την αναγκαιότητά της ως τη μοναδική ικανοποιητική λύση για το παιδί τους. Μετά από λίγες μέρες, μία ειδική παιδαγωγός τους επισκέφθηκε στο σπίτι, για να ενημερωθεί λεπτομερώς για τις ιδιαιτερότητες του παιδιού, τα δυνατά και αδύνατα σημεία του, να δει πόσο καλύτερα αποδίδει στο οικείο περιβάλλον, αφού προηγουμένως είχε ήδη μιλήσει με τον παιδοψυχίατρο που είχε δει το παιδί, από τον οποίο πήρε τις επιστημονικές κατευθύνσεις. Την επομένη, μίλησε με τις δασκάλες και το διευθυντή του νηπιαγωγείου, δίνοντάς τους τις βασικές κατευθύνσεις για τους χειρισμούς εντός και εκτός τάξης….

Η πιο πάνω ιστορία είναι υποθετική, αλλά βασισμένη στην καθημερινή Ευρωπαϊκή πραγματικότητα του κοινωνικού κράτους και του τρόπου που αντιμετωπίζει τα παιδιά με δυσκολίες και εξηγεί τους λόγους για τους οποίους τα παιδιά αυτά στο κοινωνικό κράτος έχουν την ευκαιρία να μορφώνονται και να ζουν αξιοπρεπώς, συνεισφέροντας ταυτόχρονα στην υγιή και μακροπρόθεσμη οικονομική ανάπτυξη.

…και ο μικρός Γιώργος

Στον αντίποδα, η επόμενη ιστορία που διαδραματίζεται στις μέρες μας στην Ελλάδα και είναι αληθινή:

Ο μικρός Γιώργος, είναι ένα από τα πολύ ικανά παιδιά του αυτιστικού φάσματος, που έχει τις δυνατότητες να τα καταφέρει το ίδιο με τον Χ, ή και πολύ καλύτερα.

Οι αρμόδιοι όμως, όχι μόνο δεν μίλησαν στους γονείς του για την Π.Σ., αλλά:

-Ο δ/ντής του (Δημόσιου !!!) νηπιαγωγείου το έδιωξε από το σχολείο «του»!!!

-Όταν «ανακάλυψαν» μόνοι τους το θεσμό της Π.Σ., οι αρμόδιοι, όχι μόνο τους την αρνήθηκαν, αλλά προσπάθησαν να το κλείσουν σε σχολείο για παιδιά με βαριά νοητική υστέρηση, καταδικάζοντάς το σε πλήρη πνευματική και εκπαιδευτική εξόντωση, θάβοντας κάθε ελπίδα του και αναγκάζοντας έτσι τους γονείς να το στείλουν σε ιδιωτικό νηπιαγωγείο.

-Στο Δημοτικό, ο δάσκαλος του Δημόσιου (!!!) σχολείου με την ανοχή του διευθυντή, έδιωξε το παιδί από την τάξη «του», (του επέτρεψε να παρευρίσκεται μόνο στη γυμναστική και τη μουσική), ενώ όλες τις άλλες ώρες το «εξόρισε» στο ακατάλληλο Τ.Ε. όπου έμεινε πεταμένο για να κυλήσει απλώς η χρονιά

Το άδηλο - πλην σαφές μήνυμα διευθυντή και δασκάλου, έγινε αμέσως αντιληπτό στη σχολική κοινότητα: Ο μικρός Γιώργος είναι ανεπιθύμητος, και επομένως, κάθε εχθρότητα ή κακοποίησή του θα έχει την εύνοια της σχολικής εξουσίας. Έτσι, ο μικρός στοχοποιήθηκε και σύντομα έγινε το μόνιμο θύμα της παιδικής σχολικής βίας, με τις ευλογίες διευθυντή, δασκάλου της τάξης και δασκάλου του τμήματος ένταξης.

-Οι γονείς, αν και στριμωγμένοι οικονομικά, αναγκάστηκαν να προσλάβουν Π.Σ. με δικά τους έξοδα.

-Ο σύμβουλος, ο δ/ντής και ο δάσκαλος του Τ.Ε., που δεν ήθελαν κάποιον συνοδό που να βλέπει τι γίνεται (ή τι δεν γίνεται) στο σχολείο, απείλησαν και προπηλάκισαν τους γονείς που τόλμησαν να ζητήσουν Π.Σ. για το παιδί τους, δηλώνοντας ότι δεν θα επιτρέψουν να μπει στο σχολείο «τους».

Παράλληλα, τους «υπέδειξαν φιλικά», να προσλάβουν κάποιον να το βοηθάει στα μαθηματικά (με το αζημίωτο βέβαια, και υποθέτουμε ότι μαντεύετε ποιος…)

-Ο δ/ντής μάλιστα, για να «πείσει» το παιδί να φύγει από το σχολείο, το… πλάκωσε και αυτοπροσώπως στο ξύλο, και φυσικά ο μικρός Γιώργος άρχισε να ζητάει από τους γονείς να μην πάει στο σχολείο, γιατί φοβάται τον δ/ντή…

-Μετά από όλα αυτά, το σχολείο έγινε για το παιδί ένας εφιάλτης και τα αυτιστικά συμπτώματα οξύνθηκαν στο έπακρο. Το χειρότερο ήταν ότι σιγά - σιγά, για πρώτη φορά στη ζωή του, άρχισε να παρουσιάζει ασυνήθιστα ψυχοσωματικά συμπτώματα: Το περπάτημα και η στάση του σώματός του αλλοιώθηκαν, με αποτέλεσμα να αποκτήσει σοβαρές μυοσκελετικές βλάβες.

-Σήμερα, ο μικρός Γιώργος δίνει τη μάχη να περισώσει πλέον τη σωματική του ακεραιότητα και να αποφύγει μία πολύ δύσκολη εγχείρηση…

-Τα «παλικάρια» του ΥΠΕΠΘ που κατόρθωσαν να προξενήσουν τόση ζημιά σε ένα ανάπηρο παιδάκι, υποθέτουμε πως θα πήραν μάλλον προαγωγή και επιβράβευση για την αποτελεσματικότητά τους.

Τέτοια «ικανά» και «αποτελεσματικά» στελέχη χρειάζεται ένα διεφθαρμένο κράτος που θέλει να στερήσει τα Δικαιώματα και τις κοινωνικές παροχές που δικαιούνται τα ανάπηρα παιδάκια, κάνοντας «οικονομία» στα Ανθρώπινα Δικαιώματα, προκειμένου να περισσεύουν λεφτά για τους αιώνιους «κολλητούς» του εκάστοτε φιλοκυβερνητικού και παρακρατικού υπόκοσμου.

-Το έγκλημα αυτό εις βάρος του μικρού Γιωργάκη, συνεχίζεται και σήμερα. Είναι ένα από τα πολλά περιστατικά της Ελληνικής εκπαιδευτικής πραγματικότητας και έχει καταγγελθεί από τους γονείς στο περιοδικό «Παιδί - ειδικά Δικαιώματα» (τ. 9)

Τα φαινόμενα αυτά, βασίζονται σε μια νομοθεσία ελαστική στην καταπάτηση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, προς όφελος της διαφθοράς

vvv

Τα δύο πιο πάνω παραδείγματα, είναι αρκετά αντιπροσωπευτικά για να κατανοήσει κανείς το θεσμό της Παράλληλης στήριξης (Π.Σ. - ή «συνεκπαίδευσης»), ενός Ευρωπαϊκού θεσμού σχετικά νεοσύστατου για τη χώρα μας, και συνεπώς πολύ αντιπροσωπευτικού ως παράδειγμα μέσω του οποίου μπορούμε να παρακολουθήσουμε και κατανοήσουμε την πορεία και το χαρακτήρα της Ελληνικής Νομοθεσίας και του πρόσφατου νόμου για την Ειδική Αγωγή, η οποία αφορά το πιο ευαίσθητο κομμάτι της κοινωνίας, δηλ. τα παιδιά με αναπηρίες και δυσκολίες.

Το θέμα ΔΕΝ είναι να φτιαχτεί ένας νόμος απλώς καλύτερος από τον προηγούμενο, αλλά ένας νόμος που να καλύπτει τουλάχιστον τις στοιχειώδεις ανάγκες σεβασμού των Θεμελιωδών Ανθρώπινων και Συνταγματικών Εκπαιδευτικών Δικαιωμάτων για τα παιδιά με αναπηρίες και δυσκολίες…

Πρωτίστως, σε ένα κράτος που έχει τους πιο φτωχούς εργαζόμενους στην Ε.Ε., οι οποίοι από τις περικοπές που υφίσταται το ήδη ισχνό τους εισόδημα, «χαρτζιλικώνουν» και συντηρούν την πιο πλούσια και καλοταϊσμένη διαφθορά της Ευρώπης, και οι οποίοι καλούνται να κάνουν θυσίες και να φτωχύνουν ακόμα περισσότερο, με την αιτιολογία της ενίσχυσης των αδύναμων κοινωνικών στρωμάτων, για τα οποία τα παιδιά με αναπηρίες, αποτελούν αναμφισβήτητα τον πυρήνα του πιο ευαίσθητου τμήματός τους….

Ας συγκρατήσουμε καλά τις ακόλουθες φράσεις, από την εφημερίδα των Ευρωπαϊκών κοινοτήτων και την απόφαση των υπουργών Παιδείας της Ε.Ε. στη Λισσαβόνα το 2003 :

Κεφ. 12: «Η Απόφαση του Συμβουλίου για τις Ίσες Ευκαιρίες»

• «Το 2003, το Συμβούλιο Υπουργών για τον Πολιτισμό και την Εκπαίδευση υιοθέτησε τα εξής για τις υποχρεώσεις των κρατών - μελών:

1) Να υποστηρίζουν την πλήρη ενσωμάτωση παιδιών … με ειδικές ανάγκες …καθώς και την ένταξή τους σε ένα σχολικό σύστημα προσαρμοσμένο στις ανάγκες τους.

2)Να διευκολύνουν ώστε τα ίδια τα άτομα με αναπηρίες, οι γονείς τους - εάν είναι απαραίτητο- ή οι κηδεμόνες τους, να μπορέσουν να επιλέξουν τον κατάλληλο τύπο εκπαίδευσης»

• Επίσης: «Η επιτυχημένη συνεκπαίδευση απαιτεί λύσεις και καταστάσεις προσαρμογής, και όχι «τυπικές» εκπαιδευτικές παροχές»… Απαιτεί επίσης πρόσβαση σε κατάλληλη εκπαιδευτική υποστήριξη (ανθρώπινη και τεχνική) και προσαρμογή των εκπαιδευτικών προγραμμάτων»….

x Οι τρεις αυτές φράσεις, περικλείουν συνοπτικά την κατεύθυνση και τη φιλοσοφία της Ευρωπαϊκής αντίληψης για την ειδική αγωγή, που αν και λιγότερο ανθρωποκεντρική και κοινωνική από την προ- Λισσαβόνας εποχή, παραμένει ασύγκριτα πιο Ανθρώπινη από τη μεσαιωνική πραγματικότητα της Ελληνικής κρατικής μηχανής.

x Η κατεύθυνση αυτή της Ε.Ε. και η ανάγκη μιας επιφαινόμενης εντύπωσης υλοποίησής της, αποτελεί την προφανή ουσιαστική αιτία για τη σύσταση του νέου νόμου, όντας απαραίτητη προϋπόθεση για την απόσπαση των κοινοτικών κονδυλίων.

Ο νέος νόμος τελικά, είναι ασφαλώς καλύτερος και αρκετά βελτιωμένος από τον 2817 του 2000 που ίσχυε μέχρι τις 2 -10 - 2008: Είναι όμως και προσεκτικά μελετημένος, και δομημένος έτσι που να μπορεί να μεταλλαχθεί αναδιαμορφωθεί σε ίδιο (ή και χειρότερο) από αυτόν, για τον οποίο πάνω από 4.000 γονείς και ειδικοί επιστήμονες, έχουν πει γραπτά, επώνυμα και ενυπόγραφα σε πρόσφατο ψήφισμά τους, ότι αποτελεί «επιστημονική μέθοδο εξόντωσης των παιδιών», προς όφελος της διαφθοράς»…

Γιάννης Σταυρόπουλος

Σημείωση: Π.Σ. = Παράλληλη Στήριξη - Τ.Ε. = τμήμα Ένταξης

http://www.avgi.gr/NavigateActiongo.action?articleID=414499

Ενα πρώτο στη χώρα δίκτυο πρότυπων υπηρεσιών ψυχοκοινωνικής φροντίδας δημιούργησε μέχρι το 2005 σε περιοχή της Αθήνας η Εταιρεία Ψυχοκοινωνικής Υγείας του Παιδιού και του Εφήβου (ΕΨΥΠΕ).

Στο δίκτυο συμπεριλαμβάνονται:

* Ο Ξενώνας Παιδιών Ψυχικά Ασθενών Γονέων «Μελία».

* Ο Θεραπευτικός Ξενώνας Εφήβων «Ίρις», μονάδα θεραπευτικής φιλοξενίας εφήβων με προβλήματα ψυχικής υγείας.

* Το Θεραπευτικό Κέντρο Ημέρας Εφήβων «Ωρίωνας», μονάδα ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης που απευθύνεται σε εφήβους (ηλικίας 11-16 ετών) με σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας.

* Η Συμβουλευτική Τηλεφωνική Γραμμή για την Ψυχική Υγεία Παιδιών και Εφήβων «801-801-1177».

Ακόμη το Ελληνικό Κέντρο για την Ψυχική Υγεία και Θεραπεία του Παιδιού και της Οικογένειας λειτουργεί:

* «Το περιβολάκι», κέντρο ημέρας για αυτιστικά και ψυχωσικά παιδιά.

* «Το περιβολάκι 2», που περιλαμβάνει ξενώνες για βραχεία φιλοξενία παιδιών, κέντρο ημέρας και μονάδα διάγνωσης και υποστήριξης για εξωτερικές περιπτώσεις.

Οι μονάδες αυτές είναι οι μοναδικές μέχρι σήμερα που λειτουργούν στο σύστημα των παιδοψυχιατρικών υπηρεσιών της χώρας.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 10/10/2008

Βαρύγδουπες επιστημονικές ανακαλύψεις που όμως αποδεικνύονται πομφόλυγες

The Economist
Στην οικονομική θεωρία, η «κατάρα του νικητή» αναφέρεται στην ιδέα ότι κάποιος που κερδίζει μία δημοπρασία, μπορεί εντέλει να έχει πληρώσει πάρα πολλά γι’ αυτό που αγόρασε. Ας αναλογιστούμε για παράδειγμα τις δημοπρασίες για την εκμετάλλευση πετρελαϊκών κοιτασμάτων. Τα ποσά που προσφέρονται συχνά δεν ανταποκρίνονται στο μέγεθος των αποθεμάτων της υπό δημοπράτηση έκτασης και όποιος κερδίζει το συμβόλαιο, συχνά έχει πληρώσει περισσότερα χρήματα από όσα θα τον συνέφερε.

Κάτι ανάλογο μπορεί να συμβαίνει και στις επιστημονικές δημοσιεύσεις, σύμφωνα τουλάχιστον με πρόσφατη έρευνα. Με τόσο πολλές αιτήσεις για δημοσίευση στις ελάχιστες επιστημονικές επιθεωρήσεις εγνωσμένου κύρους που υπάρχουν, οι «νικητές» συχνά υπερβάλλουν τη σημασία των ευρημάτων τους, ή συχνά ανακοινώνουν βαρύγδουπες ανακαλύψεις που αποδεικνύονται πομφόλυγες. Το φαινόμενο επιδρά αρνητικά στην εικόνα που έχουμε για την επιστημονική γνώση, καθώς λιγότερο εντυπωσιακά (αλλά πιο έγκυρα) πονήματα, είτε δημοσιεύονται σε επιστημονικά περιοδικά δευτερεύουσας σημασίας είτε μένουν αδημοσίευτα.

Ο Γιάννης Ιωαννίδης, επιδημιολόγος στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και οι συνεργάτες του, δημοσίευσαν πρόσφατα μία μελέτη στην επιθεώρηση Public Library of Science (PloS) Medicine, όπου διατείνονται ότι φαινόμενα από τον κόσμο της οικονομίας, όπως τα ολιγοπώλια, η τεχνητή σπάνη και η κατάρα του νικητή, έχουν αναλογίες και στον χώρο των επιστημονικών δημοσιεύσεων. Ο δρ Ιωαννίδης είχε προκαλέσει θόρυβο και πριν από τρία χρόνια, όταν είχε ισχυριστεί, με πειστικό μάλιστα τρόπο, ότι οι περισσότερες επιστημονικές δημοσιεύσεις αποδεικνύονται λανθασμένες. Στην πρόσφατη έρευνά του, αποδεικνύει για ποιο λόγο συμβαίνει αυτό:

Διαψεύσθηκαν

Εκατοντάδες χιλιάδες ερευνητές προσλαμβάνονται, πληρώνονται και προάγονται, όχι ανάλογα με την εργασία που παράγουν, αλλά με το που δημοσιεύουν την δουλειά τους. Για πολλούς, ο απώτερος στόχος είναι μία δημοσίευση σε επιθεωρήσεις του κύρους του περιοδικού Nature ή του Science. Υποτίθεται ότι τα προαναφερθέντα έντυπα είναι ιδιαιτέρως επιλεκτικά και απορρίπτουν την πλειοψηφία των εργασιών που τους αποστέλλονται για δημοσίευση. Ως εκ τούτου, είναι ευρέως διαδεδομένη η άποψη ότι δημοσιεύουν την αφρόκρεμα των επιστημονικών ερευνών. Ωστόσο, ο δρ Ιωαννίδης αντιτείνει ότι είναι η τεχνητή σπάνις των πηγών που κρατάει τα «διαμάντια» αυτά ακριβά. Εξαιτίας μάλιστα της σπάνεως, οι έγκυρες επιθεωρήσεις τείνουν να δημοσιεύουν εντυπωσιακές, αλλά όχι και ουσιώδεις εργασίες. Στην προηγούμενη έρευνά του, ο δρ Ιωαννίδης χρησιμοποίησε ως δείγμα 49 πονήματα στα οποία αναφέρθηκαν στη συνέχεια πάνω από 1.000 επιστήμονες. Ανακάλυψε ότι μέσα σε λίγα χρόνια, το ένα τρίτο εξ αυτών είχε διαψευστεί από νεότερες έρευνες. Η ιδέα της κατάρας του νικητή προϋποθέτει βέβαια ότι οι δημοσιεύσεις σε λιγότερο γνωστές επιθεωρήσεις θα είναι πιο ορθές, κάτι που δεν έχει αποδειχθεί ακόμη. Το βασικό επιχείρημα της ομάδας του Ιωαννίδη είναι ότι η επιστημονική έρευνα είναι τόσο δύσκολη και ο ανταγωνισμός τόσο μεγάλος, που οι περισσότερες δημοσιεύσεις καταλήγουν αργότερα στον κάλαθο των αχρήστων. Στα γνωστά περιοδικά, όπου ο ανταγωνισμός είναι ακόμη μεγαλύτερος, η πιθανότητα λάθους πολλαπλασιάζεται.

Μεροληπτούν

Επιπλέον, φαίνεται πως οι κριτές των υπό δημοσίευση κειμένων μεροληπτούν υπέρ των θετικών αποτελεσμάτων. Για παράδειγμα, οι περισσότερες μελέτες για την επίδραση των αντικαταθλιπτικών που υποβλήθηκαν στον Αμερικανικό Οργανισμό Τροφίμων και Φαρμάκων και είχαν θετικά αποτελέσματα, δημοσιεύθηκαν, ενώ ελάχιστες με αρνητικά αποτελέσματα έγιναν δεκτές. Εντούτοις, τα αρνητικά αποτελέσματα είναι εξίσου χρήσιμα με τα θετικά, απλά δεν είναι τόσο «συναρπαστικά». Δεν υπονοεί βέβαια κανείς απάτη, αλλά καλό θα ήταν να δοθεί περισσότερο βάρος στα αρνητικά αποτελέσματα, ή τέλος πάντων, να σταματήσει η μεροληψία υπέρ των θετικών αποτελεσμάτων. Μία άλλη λύση θα ήταν να δημοσιεύονται στο Διαδίκτυο όλες οι ποιοτικές έρευνες που δεν εκδόθηκαν στην έντυπη έκδοση κάποιας επιστημονικής επιθεώρησης. Οσο για τον δρα Ιωαννίδη, το ερώτημα, που σίγουρα θα πρέπει να τον βασανίζει, είναι αν τώρα που δημοσιεύθηκε η μελέτη του, θα πρέπει να αρχίσουμε να αμφιβάλλουμε για την ορθότητά της.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_world_2_12/10/2008_288120

Της Ευης Χατζηανδρεου*

Σύμφωνα με στοιχεία του ΟΟΣΑ, η Ελλάδα έχει το υψηλότερο ποσόστο, ανά 1.000 κατοίκους, κατανάλωσης σε Ημερήσια Δόση (συνταγογράφησης) για αντιδιαβητικά φάρμακα και αντιβιοτικά απ’ όλες της χώρες του ΟΟΣΑ. Μήπως έχουμε αντίστοιχα άριστο έλεγχο του διαβήτη ή των λοιμώξεων; Οχι, βέβαια. Εύλογα τίθεται το ερώτημα αν οι ποσότητες που συνταγογραφήθηκαν ήταν απαραίτητες και σύμφωνα με τις ενδείξεις. Οι δαπάνες υγείας όμως δεν αφορούν μόνο τα φάρμακα. Αφορούν τον τεχνολογικό εξοπλισμό, τα αναλώσιμα είδη, τις παρεχόμενες υπηρεσίες-επισκέψεις, εξετάσεις, παρεμβάσεις. Αναμφίβολα, μια κύρια αιτία είναι ο ιατρικός πληθωρισμός. Η χώρα διαθέτει τους περισσότερους γιατρούς ανά 1.000 κατοίκους απ’ όλες τις χώρες του ΟΟΣΑ, 4,9, με μ.ο. 3,0 (με άνιση κατανομή είναι αλήθεια). Η προκλητή ζήτηση είναι φυσικό επακόλουθο. Ο ιατρικός πληθωρισμός είναι μια βόμβα στα θεμέλια της χρηματοδότησης της περίθαλψης, της δημόσιας και ιδιωτικής.

Οι δαπάνες υγείας είναι αποτέλεσμα της σχέσης «τιμές Χ ποσότητα». Η ταυτόχρονη και συντονισμένη αντιμετώπιση και των δύο παραμέτρων έχει ελπίδες να αποδώσει καρπούς στον έλεγχο των δαπανών. Λόγω ευκολίας στόχευσης, οι προσπάθειες επικεντρώνονται στις τιμές των φαρμάκων. Η παράμετρος «ποσότητα» είναι εξίσου σημαντική αλλά και δύσκολη στην αντιμετώπισή της. Προϋποθέτει τη δυνατότητα ελέγχου και αποτελεσματικής παρέμβασης.

Η σπατάλη στο σύστημα είναι μεγάλη. Ενα μέρος αυτής της σπατάλης είναι ξεκάθαρη απάτη και διαφθορά, άλλο είναι αποτέλεσμα ανεπάρκειας, αδράνειας και αδιαφορίας. Τέλος, υπάρχει και η περίθαλψη (συμπεριλαμβανομένης και της συνταγογράφησης) που παρέχεται χωρίς να είναι απαραίτητη ή αποτελεσματική, αλλά που αποφέρει είτε στον γιατρό είτε στο ιδιωτικό νοσοκομείο ή διαγνωστικό κέντρο επιπλέον αμοιβές και πελατεία. Οταν προηγμένες ευρωπαϊκές χώρες υπολογίζουν ότι ένα 35-40% της παρεχόμενης ιατρικής περίθαλψης είναι μη αναγκαίο και περιττό, τι να υποθέσουμε για την Ελλάδα; Σε αντίθεση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες, οι φορείς χρηματοδότησης, ιδιωτικοί και δημόσιοι, δεν έχουν αξιοποιήσει την πραγματική τους δύναμη και δυνατότητα παρεμβολής διαπραγματευόμενοι και θέτοντας τους κανόνες, τις προδιαγραφές της σωστής περίθαλψης. Τα ασφαλιστικά Ταμεία λόγω γραφειοκρατικών αγκυλώσεων, έλλειψης οργάνωσης και υποδομών αλλά και πολιτικής βούλησης. Δυστυχώς ούτε οι ασφαλιστικές εταιρείες δεν το κάνουν με τον ιδιωτικό τομέα υγείας (και συνεχίζουν να ζημιώνονται οικονομικά).

Η θεσμοθέτηση διυπουργικής επιτροπής παρακολούθησης, οι έλεγχοι των Ράμπο, η «αναδιοργάνωση» του συστήματος προμηθειών δεν θα καταφέρουν να βελτιώσουν την ανεξέλεγκτη αυξητική τάση των δαπανών, ίσως πρόσκαιρα να επιβραδύνουν λίγο τον ρυθμό αύξησης). Οι ριζικές αιτίες δημιουργίας και συντήρησης των προβλημάτων αυτών είναι πολύ στέρεα θεμελιωμένες, δομημένες και ενσωματωμένες σε όλο το φάσμα δραστηριοτήτων του συστήματος για να αντιμετωπισθούν με αποσπασματικά και γραφειοκρατικά ημίμετρα.

Η βασική προϋπόθεση επιτυχίας είναι η ύπαρξη μιας δημόσιας διοίκησης που να μπορεί και μιας πολιτικής εξουσίας που να θέλει πραγματικά να αντιμετωπίσει το πρόβλημα και όχι να «ξύσει την επιφάνεια» με επιδερμικές, επιπόλαιες, πρόσκαιρες και τελικά αναποτελεσματικές προσεγγίσεις. Αμφιβάλλω πραγματικά αν στη σημερινή πραγματικότητα, που χαρακτηρίζεται από την παντελή έλλειψη σύγχρονων δομών, εργαλείων διοίκησης, κατηρτισμένων στελεχών, ανυπαρξίας αυτοματοποιημένων μόνιμων ελεγκτικών διαδικασιών, έλλειψης μηχανοργάνωσης, ατιμωρησίας και παράλληλα ενός ιδιωτικού τομέα που βρίσκει πρόσφορο έδαφος για καταχρήσεις, σε συνδυασμό με τον «πανικό» του δήθεν πολιτικού κόστους, θα δούμε βελτίωση. Ενα άλλο επιβαρυντικό στοιχείο είναι ότι η επιτυχία (έστω και η μερική) προϋποθέτει εκτός από τη βαθιά γνώση, στρατηγική - σχεδιασμό - υλοποίηση, δράσεις που απαιτούν χρονικό ορίζοντα που δεν περιλαμβάνεται στο ραντάρ των πολιτικών. Επιπλέον απαιτείται πολιτική ενηλικίωση, τόλμη, αποφασιστικότητα και αταλάντευτη βούληση. Λύσεις υπάρχουν, το πρόβλημα είναι όχι τόσο το τι πρέπει να γίνει όσο το πώς αυτό θα γίνει πράξη στο «ιδιόμορφο» περιβάλλον της ελληνικής δημόσιας διοίκησης.

Πάντως, εάν υπάρχει μια προτεραιότητα, αυτή πρέπει να είναι η αξιοποίηση της πληροφορικής. Ολα πρέπει να αρχίζουν από τον αυτοματοποιημένο και αντικειμενικό έλεγχο, με συστήματα καταγραφής, παρακολούθησης, αξιολόγησης και παρέμβασης. Το αυτονόητο «γιατί» εξακολουθεί να είναι αδιόνοητο. Αλλά αυτό είναι μια άλλη θλιβερή ιστορία…

* Η κ. Εύη Χατζηανδρέου είναι διευθύντρια Πολιτικής Υγείας της RandEurope, διδάκτωρ Πολιτικής Υγείας του πανεπιστημίου Harvard.

07/10/2008 (ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

Της Πεννυς Μπουλουτζα

Αρχίζει με εξαντλητική δίαιτα και φτάνει στο σημείο να καταναλώνει μόνο μισό μήλο στη διάρκεια της ημέρας. Ανακαλεί με κάθε λεπτομέρεια τι έφαγε την προηγούμενη ημέρα και επιδεικνύει απίστευτες γνώσεις για τη διατροφή. Εχει μείνει «πετσί και κόκκαλο» και επιμένει ότι πρέπει να αδυνατίσει. Για έναν ειδικό είναι προφανές ότι πάσχει από νευρική ανορεξία, μία διαταραχή που πηγάζει σε μεγάλο βαθμό από τον σύγχρονο πολιτισμό της «λεπτότητας», όπου η «επιτυχημένη γυναίκα» πρέπει οπωσδήποτε να έχει εξαιρετικά χαμηλό σωματικό βάρος.

Σύμφωνα με διεθνείς μελέτες, ανορεξία εμφανίζει το 1% έως 2% των νεαρών κοριτσιών, εκ των οποίων το 5% θα πεθάνει εξαιτίας των επιπτώσεων της διαταραχής. Η νευρική ανορεξία συνήθως εμφανίζεται στο δεύτερο μισό της εφηβείας, ωστόσο η διαταραχή της εικόνας που έχει ένα άτομο για το σώμα του φαίνεται ότι ξεκινά ακόμα και από την ηλικία των έξι ετών, όπου τα παιδιά δηλώνουν ότι θα ήθελαν να είναι πιο αδύνατα. Μάλιστα, περισσότερο από το 50% των παιδιών ηλικίας 9 ετών έχει κάνει δίαιτα, ενώ το ποσοστό αυτό ξεπερνά το 80% σε παιδιά ηλικίας 13 ετών.

Αυτό επεσήμαναν η παιδοψυχίατρος και υπεύθυνη του Διεπιστημονικού Κέντρου Πρόληψης Καπνιστικής Συνήθειας και Αγωγής Υγείας Παιδιών και Εφήβων Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Αλεξάνδρα Ρούσσου, η παιδοψυχίατρος κ. Εφη Μπάρλου και η διαιτολόγος κ. Μαρία Γιαννακούλια, με αφορμή διημερίδα για τις διαταραχές διατροφής που θα πραγματοποιηθεί στις 17 και 18 Οκτωβρίου, στο Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Οπως τόνισε η κ. Ρούσσου, η νευρική ανορεξία είναι μία δύσκολη στην αντιμετώπισή της διαταραχή που απαιτεί τη συνεργασία διαφορετικών ειδικοτήτων (παιδοψυχιάτρων, διατροφολόγων, παιδιάτρων, ψυχολόγων κ.ά.). Και τόνισε την ανάγκη ανάπτυξης εξειδικευμένων μονάδων για τη νοσηλεία των πασχόντων στη χώρα μας.

06/10/2008
Κάτω από το όριο της φτώχειας(ΕΘΝΟΣ )

Ο αρμόδιος επίτροπος κοινωνικών υποθέσεων κ. Σπίντλα σημειώνει ότι σχεδόν ένα στα τέσσερα παιδιά στην Ελλάδα διαβιούν κάτω από το επίσημο όριο της φτώχειας

Η Ελλάδα συγκαταλέγεται μεταξύ των χωρών που εμφανίζουν υψηλά ποσοστά παιδικής φτώχειας ενώ το ύψος και η αποτελεσματικότητα των κοινωνικών δαπανών είναι μεταξύ των χαμηλότερων στην ΕΕ σύμφωνα με στοιχεία της Κομισιόν.

Σε σχετική ερώτηση του ευρωβουλευτή του ΣΥΝ Δημήτρη Παπαδημούλη σχετικά με τα ποσοστά της παιδικής φτώχειας στην Ελλάδα καθώς και τα αίτια αυτής ο αρμόδιος επίτροπος κοινωνικών υποθέσεων κ. Σπίντλα απαντά ότι σχεδόν ένα στα τέσσερα παιδιά στην Ελλάδα διαβιούν κάτω από το επίσημο όριο της φτώχειας σε ποσοστό 23% την ώρα που το αντίστοιχο ποσοστό στην ΕΕ είναι 19%.

Ο κ. Σπίντλα, επικαλούμενος σχετική έκθεση της Κομισιόν, επισημαίνει ότι τα κύρια αίτια της παιδικής φτώχειας στην Ελλάδα είναι συνήθως το γεγονός των χαμηλών μισθών ή της εργασίας του ενός εκ των δύο γονέων και συγκεκριμένα της ανεργίας που πλήττει τον γυναικείο πληθυσμό.

Σύμφωνα δηλαδή με τον Επίτροπο η παιδική φτώχεια στην Ελλάδα αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι των χαμηλών εισοδημάτων, της ανέχειας καθώς και των υψηλών ποσοστών ανεργίας των γυναικών.

Εξαιρετικά επικριτικός παρουσιάζεται επίσης ο Επίτροπός Σπίντλα για το χαμηλό ύψος και την υψηλή αναποτελεσματικότητα των κοινωνικών δαπανών για την καταπολέμηση της φτώχειας στην Ελλάδα.

Στην απάντηση του επισημαίνει ότι «το ύψος και η αποτελεσματικότητα των κοινωνικών δαπανών είναι μεταξύ των χαμηλότερων στην ΕΕ» και καταλήγει ότι η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να χαράξει «ολοκληρωμένες στρατηγικές με σκοπό την καλύτερη στήριξη του οικογενειακού εισοδήματος, τόσο εντός όσο και εκτός εργασίας, και τη διευκόλυνση της πρόσβασης σε ποιοτικές θέσεις εργασίας, ιδίως για τα μέλη του νοικοκυριού που έχουν το δευτερεύον εισόδημα.»

ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΣΤΑ 10 ΠΑΙΔΙΑ ΕΩΣ 3 ΕΤΩΝ ΚΑΛΥΠΤΕΤΑΙ

ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ
Του ΚΩΣΤΑ ΜΟΣΧΟΝΑ

Το ελληνικό κοινωνικό κράτος σε όλο του το «μεγαλείο»… Η Ελλάδα βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις στην Ε.Ε. σε λειτουργία παιδικών σταθμών, σύμφωνα με στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, με αφορμή σχετική έκθεση-απολογισμό για την επίτευξη των στόχων που καθορίστηκαν το 2002 στη σύνοδο κορυφής της Βαρκελώνης.

Με βάση τα κοινοτικά στοιχεία, η παροχή υπηρεσιών φροντίδας των παιδιών στη χώρα μας, δηλαδή οι παιδικοί σταθμοί, κάλυπτε το 2006 μόνο το 10% των παιδιών ηλικίας 0-3 ετών και το 61% ηλικίας 3-6 ετών. Στην πρώτη κατηγορία, η Ελλάδα έχει το δεύτερο χαμηλότερο ποσοστό στην παλαιά Ευρώπη των 15 μετά την Αυστρία (4%) και στην κατηγορία των παιδιών 3-6 ετών έχει τη χειρότερη επίδοση…

Το 2002 στη Βαρκελώνη οι ηγέτες τής τότε Ευρώπης των «15» είχαν θέσει στόχο να καλύπτουν οι παιδικοί σταθμοί το 33% των παιδιών ηλικίας 0-3 ετών και το 90% των παιδιών 3-6 ετών. Οι στόχος, λοιπόν, επί του οποίου δεσμεύτηκε η χώρα μας είναι πολύ μακριά…

Η Επιτροπή επισημαίνει στην έκθεσή της ότι «η πρόσβαση των γονέων στην αμειβόμενη απασχόληση συνδέεται άμεσα με την παροχή υπηρεσιών για τη φροντίδα των παιδιών».

Οι γυναίκες

Και αναφέρει ότι στην Ε.Ε. πάνω από 6 εκατ. γυναίκες ηλικίας 25-49 ετών δεν εργάζονται ή προτιμούν τη μερική απασχόληση επικαλούμενες τις οικογενειακές υποχρεώσεις και το 25% εξ αυτών δηλώνουν ότι το βασικό πρόβλημα είναι η έλλειψη ή το κόστος των παιδικών σταθμών.

Ο αρμόδιος για την απασχόληση, τις κοινωνικές υποθέσεις και την ισότητα ευκαιριών επίτροπος Βλάντιμιρ Σπίντλα ζητεί από τις εθνικές κυβερνήσεις να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα των παιδικών σταθμών, υποσχόμενος ότι οι Βρυξέλλες θα υποστηρίξουν τις προσπάθειές τους συμβάλλοντας στη χρηματοδότηση με το ποσό των 500 εκατ. ευρώ έως το 2013. *

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 06/10/2008