blog.argiriou.org

Η επιπολαιότητα και οι αβλεψίες των μεγάλων, η άγνοια μικρών και μεγάλων, η αυτοπεποίθηση και τα ψέματα των παιδιών προκειμένου να παίξουν στη θάλασσα ή στην πισίνα, οδηγούν σε τραγωδίες, όπως πρόσφατα στη Λάρισα.
Τα περισσότερα Ελληνόπουλα λένε ότι γνωρίζουν να κολυμπούν στη θάλασσα και σε πισίνα, όμως στην πραγματικότητα συμβαίνει το αντίθετο. Μελέτη του Κέντρου Ερευνας και Πρόληψης Ατυχημάτων σε παιδιά και νέους (ΚΕΠΠΑ), δείχνει ότι:

* Το 80% των παιδιών 4-6 ετών και το 98% μεγαλύτερων ηλικιών αναφέρουν ότι γνωρίζουν να κολυμπούν, αλλά 1 στα 4 ή 5 από αυτά παραδέχτηκαν ότι κινδύνευσαν ενώ κολυμπούσαν.

* Περισσότερα από το 50% ηλικίας μικρότερης των 7 ετών διδάχτηκαν κολύμβηση από τους γονείς τους, μόνο το 10% από δάσκαλο κολύμβησης, ενώ 12% είπαν ότι έμαθαν μόνα τους και 6% από τα αδέλφια τους!

Στο κολυμβητήριο

* Μόνο το 7% των παιδιών ηλικίας 4-6 ετών πηγαίνει τακτικά στο κολυμβητήριο, ποσοστό που αυξάνεται στο 15% στα παιδιά του δημοτικού.

* Ενα στα 5 παιδιά κάτω των 7 ετών κολυμπούν μόνα τους ή με τα αδέλφια τους. Τα μισά παιδιά του Δημοτικού κολυμπούν μόνα τους ή με φίλους χωρίς επαρκή επιτήρηση, από ενηλίκους.

* Τα περισσότερα αγνοούν τους κανόνες ασφαλείας. Π.χ.: σπεύδουν να πιάσουν την μπάλα όταν ο αέρας την παρασύρει στα βαθιά.

* Ενα στα 5 πιστεύει ότι μπορεί να φάει ένα σάντουιτς πριν το μπάνιο.

* 40% δεν συνειδητοποιούν τον κίνδυνο και μπαίνουν στη θάλασσα μετά το φαγητό ή κουρασμένα.

* Επίσης υπερεκτιμούν τις δυνατότητές τους. Ετσι, 2 στα 10 δηλώνουν ότι προσπάθησαν να μάθουν τα ίδια τον φίλο τους να κολυμπά.

* Μόνο το 4% ηλικίας κάτω των 7 ετών γνωρίζει να κολυμπά σε πισίνα, ενώ για το κολύμπι αυτό απαιτείται επόπτευση των μεγάλων.

* Το 16% αγνοούν τους κανόνες ασφαλείας και θα έμπαιναν στην πισίνα χωρίς την παρουσία ενηλίκου.

* Ενα στα 4 αναφέρουν ότι θα επιχειρούσαν βουτιές σε ρηχή πισίνα, γεγονός που υποδηλώνει άγνοια του κινδύνου, να υποστούν σοβαρότατους τραυματισμούς στο κεφάλι.

* Ενα στα 2 παιδιά μεγαλύτερης ηλικίας δεν γνωρίζουν τους κανόνες πλεύσης στην πισίνα, ούτε και πώς να αντιδράσουν εάν κάποιος που κολυμπά κοντά τους βρεθεί σε κίνδυνο. Ενα στα τέσσερα παιδιά άνω των 12 ετών θα έπεφταν στην πισίνα να σώσουν κάποιον που κινδυνεύει αψηφώντας τον κίνδυνο για τον εαυτό τους.

* Δυό στα 3 παιδιά 7 - 11 ετών γνωρίζουν πώς να καλέσουν ιατρική βοήθεια και 1 στα 10 από τα μεγαλύτερα, φαίνεται να το αγνοούν.
Μ.ΠΙΝΗ

Της Λινας Γιανναρου

Ηταν μόλις 13 όταν ανακάλυψε αυτό το «κόλπο». Είχε σαστίσει και η ίδια με το πόσο τη βοηθούσε και γρήγορα τελειοποίησε τη μέθοδο. Πήγαινε στην κουζίνα, έπαιρνε το κοφτερό μαχαίρι του ψωμιού και το έστρεφε πάνω της. Στην αρχή έκοβε το χέρι της - ίσα να στάξει λίγο αίμα. Αργότερα, άρχισε να κόβεται ψηλά στο εσωτερικό των μηρών - ο πόνος μεγαλύτερος, το ίδιο και η ανακούφιση. Τα επόμενα χρόνια και μέχρι την ώρα που αναζήτησε βοήθεια, κοβόταν συστηματικά στην κοιλιά της.

Η Χριστίνα ήταν από τους πρώτους ασθενείς τού Τμήματος Διαταραχών Προσωπικότητας που από το 2000 λειτουργεί στην Α’ Ψυχιατρική Κλινική του Πανεπιστημίου Αθηνών στο Αιγινήτειο. Οταν έφτασε εκεί είχε πατήσει πια τα τριάντα. Για πολλά χρόνια ταλαιπωρούνταν χτυπώντας τις πόρτες τού ενός ψυχιάτρου μετά τον άλλο, χωρίς αποτέλεσμα. Τα φάρμακα τη βοηθούσαν, όμως μόνο προσωρινά. Ηταν φανερό ότι χρειαζόταν διαφορετική θεραπευτική προσέγγιση και ευτυχώς κάποια στιγμή ο γιατρός της σκέφτηκε να την παραπέμψει στο νέο αυτό Τμήμα του Αιγινήτειου. «Ισως εσείς καταφέρετε κάτι παραπάνω», είπε στους συναδέλφους του παραδίδοντάς τους το ιστορικό της κοπέλας. Ηταν η παραδοχή μιας ήττας -η «παραδοσιακή» ψυχιατρική παρέδιδε τα όπλα στην «παρεξηγημένη» ψυχανάλυση.

Η Ψυχιατρική Κλινική του Αιγινήτειου Νοσοκομείου έχει μακρά παράδοση στην εφαρμογή ψυχαναλυτικών ιδεών στην κλινική πρακτική, με τελευταίο εκφραστή της τον αναπληρωτή καθηγητή Ψυχιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Γρηγόρη Βασλαματζή. Ηταν αυτός που πριν από περίπου 10 χρόνια έλαβε την πρωτοβουλία για την ίδρυση του πρώτου (και μόνου) στην Ελλάδα Τμήματος Διαταραχών Προσωπικότητας, που βασίζεται στην ψυχαναλυτική ψυχοθεραπεία: στην αναζήτηση δηλαδή των λόγων και των κινήτρων μιας συμπεριφοράς. Σύντομα η κίνηση αυτή πλαισιώθηκε από μια μικρή ομάδα ψυχιάτρων και άλλων θεραπευτών, με την ίδια διάθεση για δουλειά.

«Εχετε λίγο χρόνο;»

«Η ανάγκη για τη δημιουργία του Τμήματος ήταν σχεδόν επιτακτική», λέει ο κ. Βασλαματζής στην «Κ» καθισμένος στο γραφείο του. (Η πόρτα χτυπά συχνά πυκνά: «γιατρέ, έχετε λίγο χρόνο;») «Αρχισα να παρατηρώ ότι αυξάνονταν ραγδαία οι περιπτώσεις ασθενών οι οποίοι δεν εντάσσονταν σε καμία από τις “παραδοσιακές” κατηγορίες ασθενών. Δεν είναι καταθλιπτικοί, δεν είναι νευρωτικοί, δεν είναι σχιζοφρενείς». Μιλά για τους «οριακούς», μία σχετικά νέα ομάδα ασθενών, οι οποίοι χαρακτηρίζονται από έντονη αστάθεια στις διαπροσωπικές τους σχέσεις, στη συμπεριφορά τους, στα συναισθήματά τους, στην εικόνα που έχουν για τον εαυτό τους. Αυτή εκφράζεται συνήθως με έντονες εκδηλώσεις θυμού -προς τους άλλους ή προς τον εαυτό τους. «Οδηγούνται εύκολα σε αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές, όπως χρήση ουσιών ή αλκοόλ, αυτοτραυματισμούς ή ακόμα και στην αυτοκτονία, στην προσπάθειά τους να επιλύσουν το πρόβλημα που τους βασανίζει. Οπως η Χριστίνα, που πληγώνοντας τον εαυτό της, κάθε φορά που τσακωνόταν με τον πατέρα της, μετατόπιζε την εστία του πόνου της», εξηγεί.

Εχει βρεθεί ότι η οριακή διαταραχή προσωπικότητας προσβάλλει κατά κύριο λόγο τις γυναίκες (αναλογία 7 προς 3), συνδέεται δε με τραύματα στην παιδική ηλικία -οι περισσότεροι έχουν υποστεί σεξουαλική ή άλλη κακοποίηση, έχουν βιώσει την εγκατάλειψη κλπ. «Πράγματι, προέκυψε ότι η Χριστίνα είχε παραμεληθεί από τη μητέρα της, που ήταν ωσεί παρούσα στο σπιτικό τους», λέει ο κ. Βασλαματζής. Γι’ αυτό, στο Τμήμα Διαταραχών Προσωπικότητας η «δουλειά» δεν περιορίζεται στον ασθενή. «Εμπλέκουμε και τους γονείς. Είναι σημαντικό να μπορέσουν να καταλάβουν πού κι εκείνοι συνέβαλαν στο πρόβλημα». Η διαδικασία της θεραπείας πάντως είναι χρονοβόρος. Μπορεί να διαρκέσει έως και 4 χρόνια, με συνεχείς συνεδρίες, ομαδικές και ατομικές, ενώ χρησιμοποιούνται και καινοτόμες θεραπευτικές προσεγγίσεις, όπως είναι η δραματοθεραπεία, η μουσικοθεραπεία και η εικαστική θεραπεία.

Η διαταραχή είναι εξαιρετικά κοινή. Οι οριακοί ασθενείς εκτιμάται ότι ξεπερνούν το 4% του γενικού πληθυσμού και αντιστοιχούν στο 20-30% των περιστατικών που φθάνουν στα εξωτερικά ψυχιατρικά ιατρεία. Μέχρι πρότινος, όμως, έπεφταν σε μια ρωγμή της ψυχιατρικής περίθαλψης στη χώρα μας. «Οι περισσότεροι γιατροί δεν μπορούν ακόμα να “αναγνωρίσουν” αυτά τα περιστατικά -τα κατατάσσουν απλώς στους καταθλιπτικούς ή τους αυτοκτονικούς. Αλλος επιβαρυντικός παράγοντας είναι ότι αποτελούν εξαιρετικά δύσκολες περιπτώσεις ασθενών, αφού δεν συνεργάζονται εύκολα. Και αυτό δεν το αντέχουν ούτε οι γιατροί».

Η λίστα αναμονής

Σήμερα, στο Τμήμα παρακολουθούνται περίπου 40 ασθενείς, που βρίσκονται σε διάφορα στάδια της θεραπείας -ωστόσο η λίστα αναμονής ολοένα μακραίνει. «Είναι δύσκολο να απορροφηθούν όλοι. Θα πρέπει να αναπτυχθούν και άλλα τέτοια τμήματα και βέβαια να ενισχυθεί η εκπαίδευση των γιατρών ώστε αφενός να “αντέχουν” αυτές τις περιπτώσεις και αφετέρου οι ασθενείς να τυγχάνουν μιας καλής αρχικής αντιμετώπισης». Και η Χριστίνα; «Μην ανησυχείτε, είναι μια χαρά».

Αυξημένα είναι τα ποσοστά μυωπίας σε μαθητές δημοτικού και γυμνασίου στην Ελλάδα.
(ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ)

Σύμφωνα με έρευνα του Ινστιτούτου Οπτικής και Όρασης του Πανεπιστημίου Κρήτης σε 900 μαθητές σχολείων της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στο Ηράκλειο Κρήτης και τη Στάρα Ζαγόρα της Βουλγαρίας, το 29% των μαθητών του δημοτικού Ηρακλείου είχαν μυωπία, ποσοστό διπλάσιο σε σχέση με το 14% στη Στάρα Ζαγόρα. Τα ποσοστά για τους μαθητές γυμνασίου με μυωπία ήταν 47% και 16%, αντίστοιχα.

Η συχνότητα εμφάνισης της μυωπίας βρέθηκε πολύ μικρότερη στους μαθητές σχολείων της Στάρα Ζαγόρα στη Βουλγαρία από ό,τι στο Ηράκλειο Κρήτης. Σημαντική, επίσης και η διαφορά που παρατηρείται μεταξύ μαθητών δημοτικού (29%) και γυμνασίου (47%) στο Ηράκλειο.

Χαρακτηριστικό, πάντως, είναι ότι από τα παιδιά που βρέθηκαν να είναι μύωπες στη Βουλγαρία, μόνο το 36% φορούσε γυαλιά στο σχολείο, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό στην Ελλάδα ήταν 71%.

“Τα αυξημένα ποσοστά μυωπίας στην Ελλάδα είναι πιθανό να σχετίζονται με γενικότερες αλλαγές στις συνθήκες ζωής και τους ρυθμούς εργασίας. Πρόσφατες μελέτες έδειξαν ότι το περιβάλλον καθορίζει σε σημαντικό βαθμό τη μυωπογέννηση. Ωστόσο, το γονιδιακό υπόβαθρο της μυωπίας δεν είναι αμέτοχο. Οι πιθανότητες ένα παιδί να παρουσιάσει μυωπία κατά την ανάπτυξή του είναι επταπλάσιες αν έχει δύο μύωπες γονείς, σε σχέση με το να μην έχει κανένας από τους δύο γονείς μυωπία. Μπορεί τα παιδιά με μύωπες γονείς να ανήκουν σε ομάδα ʽυψηλής επικινδυνότηταςʼ για την εμφάνιση μυωπίας, αλλά δεν είναι απαραίτητο ότι θα την εκδηλώσουν κατά τη διάρκεια της ζωής τους”, τόνισε ο επιβλέπων της έρευνας, καθηγητής Οφθαλμολογίας Ιωάννης Παλλήκαρης.

ΑΥΞΗΜΕΝΕΣ ΣΧΟΛΙΚΕΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ Σύμφωνα με το στέλεχος της ερευνητικής ομάδας του Πανεπιστημίου Κρήτης και επίτιμο λέκτορα του Πανεπιστημίου Manchester δρ. Σωτήρη Πλαΐνη, αρκετές μελέτες έχουν συσχετίσει τη μυωπία με την παρατεταμένη κοντινή εργασία εξαιτίας των αυξημένων απαιτήσεων στο σχολείο, καθώς και με την αποχή από δραστηριότητες εκτός σπιτιού.

“Στην πρόσφατη επίσκεψή μας στη Στάρα Ζαγόρα διαπιστώσαμε την ύπαρξη σημαντικού αριθμού πάρκων και υπαίθριων χώρων, σε σχέση με το Ηράκλειο, στους οποίους έχουν τη δυνατότητα τα παιδιά καθημερινά να παίξουν. Επίσης, δεν πρέπει να λησμονούμε ότι τα πρόσθετα φροντιστηριακά μαθήματα και τα μαθήματα ξένων γλωσσών ανωτάτου επιπέδου αναγκάζουν τους έλληνες μαθητές σε τουλάχιστον 4 με 6 ώρες επιβάρυνση ημερησίως, περιορίζοντας στο ελάχιστο τον πραγματικό ελεύθερο χρόνο τους”, εξήγησε ο δρ. Πλαΐνης.

Ο διευθυντής της οφθαλμολογικής κλινικής του πανεπιστημιακού νοσοκομείου Ηρακλείου, επίκουρος καθηγητής Οφθαλμολογίας Μιλτιάδης Τσιλιμπάρης ανέφερε ότι μεταξύ των “ενοχοποητικών” παραγόντων για την αλματώδη αύξηση της μυωπίας στην Ελλάδα βρίσκονται και οι γονείς.

Τρίτη, 09 Ιουνίου 2009
Γράφει η Σάντα Νούσια-Αρβανιτάκη, Παιδογαστρεντερολόγος

Η διατροφή του βρέφους από την πρώτη ημέρα της ζωής αποτελεί σημαντικό παράγοντα για τη σωματική αύξηση και την ψυχοκινητική ανάπτυξη. Η σωστή διατροφή θέτει τα θεμέλια της υγείας του. Κατά τη διάρκεια του πρώτου χρόνου, το βρέφος τριπλασιάζει το σωματικό βάρος και αυξάνει κατά 50% το μήκος της γέννησης. Για να ανταποκριθεί στη ραγδαία αυτή αύξηση, το βρέφος χρειάζεται τροφή πλούσιας θερμιδικής και θρεπτικής αξίας. Οι διατροφικές ανάγκες του βρέφους είναι σαφώς καθορισμένες και βασίζονται σε διεθνείς συστάσεις από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, την Ευρωπαική και Αμερικανική Εταιρεία Παιδιατρικής Γαστρεντερολογίας, Ηπατολογίας και Διατροφής και την Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής.

Το γάλα της μητερας αποτελεί ιδανική τροφή για το βρέφος τους πρώτους 6 μήνες και μπορει να συνεχιστεί μετά την εισαγωγή στερεάς τροφής, μέχρι τους 12 μήνες της ζωής. Η περίοδος των 6 μηνων θεωρείται ιδανική διάρκεια αποκλειστικού μητρικού θηλασμού, ο οποίος θα έχει πλεονεκτήματα στην υγεία του βρέφους και της μητέρας. Το μητρικό γάλα αποτελεί πηγή θρεπτικών συστατικών και βιολογικών παραγόντων, τα οποία είναι απαραίτητα για το ανθρώπινο βρέφος και κανένα ξένο γάλα δεν μπορεί να μιμηθεί.

Μετά τους 6 μήνες, ο αποκλειστικός μητρικός θηλασμός δεν ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις του βρέφους. Πρέπει να χορηγηθεί συμπληρωματική τροφή πλούσια σε ενέργεια, πρωτεΐνη, σίδηρο, ψευδάργυρο και βιταμίνες. Η ηλικία εισαγωγής των στερεών τροφών στο διαιτολόγιο του βρέφους συμπίπτει με την ωρίμανση του πεπτικού συστήματος και την νευρολογική του ανάπτυξη. Η λειτουργία των νεφρών και του εντέρου έχει ωριμάσει στην ηλικία των 4 μηνών. Επιπλέον, η ωρίμανση της εντερικής λειτουργίας εξαρτάται από τη διατροφή του βρέφους. Στους 6 μήνες το βρέφος κάθεται με υποστήριξη και κρατάει το κεφάλι του. Στους 8 μήνες το βρέφος κάθεται χωρίς στήριγμα, κρατάει αντικείμενα στο χέρι και τα φέρνει στο στόμα, ανοίγει το στόμα όταν πεινάει και αρνείται το φαγητό, όταν δε θέλει να φάει, μασά και καταπίνει αλεσμένη τροφή. Δεν υπάρχουν κανόνες για τη σειρά έναρξης κάθε τροφής. Η πρακτική διαφέρει μεταξύ των διαφόρων χωρών. Συνήθης πρακτική είναι η σταδιακή χορήγηση φρούτων, λαχανικών,κρέατος και σιτηρών στους 6 μήνες, κρόκου αυγού, ψαριού και παστεριωμένου γάλατος στους 12 μήνες. Το κρέας αποτελεί πλούσια πηγή σιδήρου, ψευδαργύρου και αραχιδονικού οξέος. Το αραχιδονικό οξύ συμβάλλει στην ανάπτυξη του εγκεφάλου και συνδέεται με καλύτερη όραση. Το παστεριωμένο γάλα της αγελάδας και όλα τα γαλακτοκομικά προϊόντα αποτελούν πτωχή πηγή σιδήρου. Δε συστήνονται σε νήπια ηλικίας μικρότερης των 12 μηνών. Γάλα ελαττωμένης περιεκτικότητας σε λίπος (2%) συστήνεται μετά την ηλικία των 2-3 χρόνων.

Στόχος είναι ο αποκλειστικός μητρικός θηλασμός επί 6 μήνες. Πάντως η εισαγωγή στερεάς τροφής δε συνιστάται σε κανένα βρέφος πριν από τις 17 εβδομάδες και κάθε βρέφος θα πρέπει να έχει αρχίσει στερεά τροφή στην ηλικία των 26 εβδομάδων. Η εισαγωγή της γλουτένης στο διαιτολόγιο πρέπει να γίνεται σταδιακά κατά τη διάρκεια του μητρικός θηλασμού, όχι σε ηλικία μικρότερη των 4 μηνών και μεγαλύτερη των 7 μηνών. Αυτό ελαττώνει τον κίνδυνο κοιλιοκάκης, σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1 και αλλεργίας στη γλουτένη. Γενικά, η χορήγηση τροφικών αντιγόνων κατά τη διάρκεια του θηλασμού, ακόμη και σε ηλικία μικρότερη των 6 μηνών, έχει προστατευτική επίδραση έναντι της ανάπτυξης κοιλιοκάκης και σακχαρώδους διαβήτη τύπου Ι. Η χορήγηση όμως σε πολύ μικρή ηλικία (μικρότερη των 3 μηνών) συνδέεται με την ανάπτυξη αυτοαντισωμάτων έναντι των νησιδίων και σακχαρώδη διαβήτη τύπου Ι. Η αποφυγή ή καθυστέρηση εισαγωγής δυνητικά αλλεργιογόνων, όπως το αυγό και το ψάρι, στο διαιτογόγιο δεν έχει αποδειχθεί να είναι αποτελεσματική μέθοδος πρόληψης της αλλεργίας. Η πιο αποτελεσματική μέθοδος πρόληψης της αλλεργίας ακόμη και στα βρέφη υψηλού κινδύνου αποτελεί ο αποκλειστικός μητρικός θηλασμός τουλάχιστον για 4-6 μήνες.

Από την ηλικία των 10-12 μηνών, το νήπιο αναπτύσει την ικανότητα να τρώει μόνο του, να πίνει από το ποτήρι και να μοιράζεται το φαγητό της οικογένειας. Η τροφή πρέπει να χορηγηθεί σε κομματάκια από την ηλικία των 10 μηνών. Εάν η τροφή προσφέρεται αλεσμένη μετά τους 10 μήνες, αυτό αυξάνει τον κίνδυνο διαταραχών στη σίτιση. Για λόγους ψυχοκινητικής ανάπτυξης και καλής θρέψης, είναι σημαντικό να δίνεται τροφή κατάλληλη για την ηλικία σε σωστή σύσταση και με τη σωστή μέθοδο. Ο ρόλος του αλατιού κατά την περίοδο της συμπληρωματικής διατροφής δεν έχει ερευνηθεί επαρκώς. Είναι δυνατόν να αυξήσει την αρτηριακή πίεση του βρέφους. Ως γενική πρακτική, αποφεύγεται η προσθήκη αλατιού στις τροφές κατά τη βρεφική ηλικία. Αλλά και η ζάχαρη αποτελεί σημαντικό παράγοντα κινδύνου για την ανάπτυξη οδοντικής τερηδόνας. Για το λόγο αυτό αποφεύγεται η σίτιση στο κρεβάτι με μπιμπερό. Το μέλι χορηγείται μετά την ηλικία των 12 μηνών, γιατί έχει περιγραφεί βρεφική αλλαντίαση από μολυσμένο μέλι..

Η συμπληρωματική διατροφή πρέπει να είναι ισορροπημένη σε πρωτεΐνες, υδατάνθρακες και λίπος και να περιέχει ιχνοστοιχεία και βιταμίνες. Εντούτοις, υπερβολική χορήγηση τροφής υψηλής θερμιδικής αξίας και υψηλής περιεκτικότητας σε λεύκωμα και λίπος προκαλεί ταχεία αύξηση σωματικού βάρους στη βρεφική ηλικία, η οποία σχετίζεται με υψηλό κίνδυνο παχυσαρκίας στην παιδική ηλικία.

Μεσογειακή διατροφή κατά την παιδική ηλικία συντελεί στην πρόληψη της παιδικής παχυσαρκίας, για την οποία η χώρα μας καταλαμβάνει την πρώτη θέση στην Ευρώπη. Μεσογειακή διατροφή κατά την παιδική ηλικία συντελεί ακόμη στην πρόληψη και της παιδικής δυσκοιλιότητας, επίσης συχνού παιδιατρικού προβλήματος στην Ελλάδα.

Χορτοφαγία δηλαδή διατροφή χωρίς κρέας, αυγό και γάλα είναι φτωχή σε ενέργεια, σίδηρο, πρωτεΐνες, βιταμίνες και ασβέστιο. Βρέφη και νήπια δεν πρέπει να υποβάλλονται σε χορτοφαγία, γιατί αναπτύσουν διαταραχές στη θρέψη, στη σωματική και ψυχοκινητική ανάπτυξη. Ισορροπημένη διατροφή σε τακτά γεύματα επηρεάζει θετικά τη σχολική επίδοση. Παιδιά που τρώνε πρωινό έχουν καλύτερη αντίληψη, προσοχή, μνήμη και επίδοση στο σχολείο σε αντίθεση με αυτά που παραβλέπουν το πρόγευμα.

Τα δημητριακά, λαχανικά και φρούτα αποτελούν τη βάση της πυραμίδας της υγειινής διατροφής. Το αυγό, η κότα, το ψάρι και τα γαλακτοκομικά σε μέτριες ποσότητες αποτελούν τροφές πλούσιες σε πρωτεΐνη οργανικής προέλευσης. Το κόκκινο κρέας βρίσκεται στην κορυφή της πυραμίδας και πρέπει να έχει μειωμένη κατανάλωση.

Η πυραμιδα της υγειινής διατροφής αφορά κάθε ηλικία μετά τη νηπιακή.

Ρόλος του Παιδιάτρου είναι η συνεχής καθοδήγηση της μητέρας σε θέματα σωστής διατροφής, η πρώιμη διάγνωση διαταραχών σίτισης και θρέψης και η έγκαιρη αντιμετώπιση της υποθρεψίας και της υπερβολικής αύξησης του σωματικού βάρους..
Αναδημοσίευση απο το περιοδικό Ευεξία & Διατροφή. Τεύχος 37 Μάιος - Ιούνιος 2009, 26

Αυτό που όλοι οι γονείς υποπτεύονται αλλά επιστημονικά δεν είχε τεκμηριωθεί ανακάλυψαν Φιλανδοί ερευνητές. Σε μελέτη που πραγματοποίησαν με την συμμετοχή 280 παιδιών διαπίστωσαν πως όντως ένας καλός ύπνος το βράδυ μειώνει την υπερκινητικότητα των παιδιών την ημέρα και βελτιώνει την συμπεριφορά τους.

Όπως έδειξε η μελέτη, που δημοσιεύεται στην επιθεώρηση << Paediatrics >>, όταν τα παιδιά κοιμόντουσαν λιγότερο από 8 ώρες το βράδυ συμπεριφέρονταν εριστικά και είχαν τα νεύρα τους την επόμενη ημέρα. Τα παιδιά είχαν ηλικία 7 και 8 ετών και δεν έπασχαν από χρόνια προβλήματα υγείας ούτε από σύνδρομο ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας . Η μελέτη πραγματοποιήθηκε από ερευνητές του Πανεπιστημίου του Ελσίνκι και του Εθνικού Ιδρύματος Υγείας της Φιλανδίας .

Πηγή : ΤΑ ΝΕΑ Πέμπτη 30 Απριλίου 2009

Τσιγάρα και φάρμακα δηλητηριάζουν τα Ελληνόπουλα. Τα τελευταία χρόνια, οι δηλητηριάσεις ανηλίκων στη χώρα μας λαμβάνουν ανησυχητικές διαστάσεις, καθώς δεν είναι λίγες οι φορές που πολλά παιδιά -συχνά από λάθος- καταπίνουν διάφορες ουσίες, με αποτέλεσμα να καταλήγουν στο νοσοκομείο.

Της Νικολέτας Μπούκα

Η πλέον ευαίσθητη ηλικία είναι αυτή κάτω των πέντε ετών, οπότε συμβαίνει το 78,4% των δηλητηριάσεων. Σχεδόν το 100% των περιπτώσεων λαμβάνει χώρα μέσα στο σπίτι. Οι επιστήμονες αναφέρουν ότι οι δηλητηριάσεις συμβαίνουν ως επί το πλείστον στο σαλόνι από τις εννέα το βράδυ έως τις δύο τα ξημερώματα. Το 95,4% αφορά λήψη από το στόμα.

Σύμφωνα με στοιχεία του Κέντρου Δηλητηριάσεων, τα φάρμακα αποτελούν την κύρια αιτία δηλητηριάσεων στα παιδιά. Ακολουθεί η κατάποση τσιγάρων. Μάλιστα, όπως επισημαίνουν οι ειδικοί, κάθε χρόνο περισσότερα από χίλια παιδιά μασούν και καταπίνουν τσιγάρα.

“Οι δηλητηριάσεις, μαζί με άλλα ατυχήματα, αποτελούν την πρώτη αιτία θανάτου στα παιδιά έως την ηλικία των τεσσάρων ετών. Ο καπνός ευθύνεται για ένα μεγάλο ποσοστό των δηλητηριάσεων που συμβαίνουν στη νηπιακή ηλικία. Κάθε χρόνο περισσότερα από χίλια παιδιά μασούν και καταπίνουν τσιγάρα. Όπως προκύπτει από στοιχεία των εξωτερικών ιατρείων των νοσοκομείων, για μία στις δέκα δηλητηριάσεις ευθύνεται η κατάποση τσιγάρου”, εξηγεί ο πρόεδρος της Ελληνικής Παιδιατρικής Εταιρείας, καθηγητής Παιδιατρικής της Ιατρικής σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, Ανδρέας Κωνσταντόπουλος.

Παράλληλα επισημαίνει ότι “η μάσηση ακόμη και τμήματος του τσιγάρου από βρέφη ενδέχεται να προκαλέσει ελαφρά ή σοβαρά συμπτώματα που μπορεί να θέσουν σε κίνδυνο ακόμα και τη ζωή του παιδιού”.

Η κατάποση τσιγάρων αποτελεί συχνή αιτία νοσηρότητας στα παιδιά. Σύμφωνα με στοιχεία του Εργαστηρίου Υγιεινής και Επιδημιολογίας της Ιατρικής σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, η ετήσια επίπτωση των δηλητηριάσεων στην Ελλάδα από κατάποση τσιγάρου σε παιδιά ηλικίας από 0 έως 3 ετών είναι περίπου 13 ανά 10.000 παιδιά ηλικίας 1-36 μηνών. Συνήθως παρατηρείται μικρή υπεροχή στα αγόρια, ενώ η πλειοψηφία των περιστατικών αφορά νήπια ηλικίας 12-23 μηνών. Περισσότερα από τα μισά παιδιά βρίσκονται υπό την επίβλεψη κάποιου ενήλικα τη στιγμή του ατυχήματος, ενώ στις 9 από τις 10 περιπτώσεις απαιτείται νοσηλεία των παιδιών.

Από την πλευρά του, ο πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης, παιδίατρος Αθανάσιος Νικολαΐδης, χαρακτηρίζει αδιανόητο το κάπνισμα μέσα στο σπίτι όταν υπάρχουν παιδιά και προσθέτει: “Το καλύτερο θα ήταν οι γονείς να μην καπνίζουν καθόλου. Εάν δεν μπορούν να το στερηθούν, τουλάχιστον θα πρέπει να αποφεύγουν το κάπνισμα μέσα στο σπίτι και να μην έχουν σε κοινή θέα τα αποτσίγαρα”.

ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ ΦΑΡΜΑΚΑ Εκτός από την κατάποση τσιγάρων, καταδεικνύεται ότι τα φάρμακα αποτελούν την κύρια αιτία των δηλητηριάσεων των παιδιών. Τα αναλγητικά-αντιφλεγμονώδη κατέχουν την πρώτη θέση, και ακολουθούν τα φάρμακα παθήσεων του αναπνευστικού συστήματος και των αλλεργικών καταστάσεων, τα χημειοθεραπευτικά και τα φάρμακα του κυκλοφορικού.

“Είναι σημαντικό οι γονείς ή οι παππούδες που αναλαμβάνουν τη φύλαξη των παιδιών στο σπίτι να πετούν στα σκουπίδια φάρμακα τα οποία δεν χρησιμοποιούν πλέον. Επιπλέον, όσα φάρμακα χρησιμοποιούνται για πρώτες βοήθειες θα πρέπει να τοποθετούνται σε μέρος μη προσπελάσιμο στα παιδιά”, εξηγεί ο κ. Νικολαΐδης.

Συνεχή και ουσιαστική επίβλεψη των παιδιών μικρής ηλικίας συνιστά και ο πρόεδρος της Ελληνικής Παιδιατρικής Εταιρείας, Ανδρέας Κωνσταντόπουλος. Παράλληλα τονίζει ότι είναι σημαντική και η φύλαξη των φαρμάκων σε σημεία όπου τα παιδιά δεν έχουν πρόσβαση.

ΑΝΗΣΥΧΟΥΝ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ Οι δηλητηριάσεις των παιδιών αποτελούν πονοκέφαλο για τους γονείς, καθώς, αν και λαμβάνουν μέτρα προστασίας, συχνά τα παιδιά καταπίνουν ουσίες κατά λάθος. Πάντως, οι ειδικοί εκτιμούν ότι, παρά το γεγονός ότι οι περισσότεροι γονείς ισχυρίζονται ότι φυλάσσουν τις επικίνδυνες ουσίες σε ασφαλή μέρη, το ποσοστό των παιδιών που τελικά λαμβάνουν από λάθος κάποια από αυτές είναι σημαντικό.

Επομένως, είναι καθοριστικός ο ρόλος της παιδιατρικής κοινότητας στην ενημέρωση των γονέων. Επίσης, είναι αναγκαία η ενημέρωση και η καθοδήγηση των γονέων σχετικά με τις πρώτες βοήθειες που πρέπει να παρέχουν στα παιδιά τους σε περίπτωση κατάποσης τσιγάρου ή φαρμάκων.
(ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ)